Audiodeskrypcja okładki dla osób niewidomych

Grafika jest surowa w formie, niemal w całości bazująca na kolorze czarnym i różnych odcieniach szarości. Tło jest wyraźnie ciemniejsze. Na górze zlokalizowany jest biały napis „Antologia opowiadań”, na dole duży zielononiebieski napis „Interwencja informatyka”, będący jedynym barwnym elementem.

Przez cały obraz przenikają ułożone równo rzędy losowo dobranych, szarych cyfr zero oraz jeden, przenikając umieszczone na środku okładki szerokie obramowanie drzwi lub okna. W głębi, po drugiej stronie framugi, dostrzec można następną ramę, a za nią jeszcze kilka kolejnych, położonych coraz dalej, każda w nieco innym odcieniu szarości. Na końcu korytarza znajduje się tonące w czerni przejście.

Cyfry przenikające przez podłogę prowadzącą od ostatnich drzwi w stronę tych najbliższych odbiorcy grafiki są dużo jaśniejsze od pozostałych. Tworzą rodzaj szlaku wychodzącego poza pierwszą framugę, kończąc się w okolicy miejsca, w którym pojawia się napis tytułowy, przy czym im dalej od ciemnego przejścia, tym bardziej wytracają swoją jasność.

Interwencja informatyka

Tom 3 serii „Zapomniane Sny”.

Koordynacja projektu:

Marcin Opolski

Wybór tekstów do antologii:

Marcin Opolski

Grafika na okładce:

Joanna Hetman

Autorzy opowiadań:

Aleksandra Klęczar, Aleksandra Klęśta, Anna Sikorska, Anna Szumacher, Barbara Drecka-Szymańska, Daniel Kordowski, Dariusz Skrzydło, Iwo Buller, Jakub Rewiuk, Jerzy Bogusławski, Marcin Moń, Marcin Opolski, Marek Kolenda, Marta Potocka, Michał Gola, Michał Puchalski, Natalia Klimaszewska, Sonia Korta, Sylwester Gdela

Sugestie korektorskie:

Kamila Regel, Sylwester Gdela, Aleksandra Klęśta, Lidia Gręda, Marcin Opolski

Tekst audiodeskrypcji okładki: Marcin Opolski

Konsultacja ekspercka audiodeskrypcji: Magdalena Rutkowska

Autorzy po otrzymaniu sugestii mieli prawo je wprowadzić, zmodyfikować lub odrzucić. Przyjęliśmy ten tryb postępowania, ponieważ zależało nam na tym, aby mieli poczucie własnego stylu – nawet jeśli czasami odrzucenie sugestii mogło osłabiać odbiór tekstu.

Strona projektu (stan na 10.2021): www.zapomnianesny.pl

E-mail kontaktowy (stan na 10.2021): info@zapomnianesny.pl

ISBN:

Epub: 978-83-957172-6-0

Mobi: 978-83-957172-7-7

PDF: 978-83-957172-8-4

Tychy 2021

Interwencja informatyka

Antologia opowiadań

PROJEKT CHARYTATYWNY

Kilka słów o fundacji Sarigato

Prosimy, wesprzyj cel antologii :-)

O CO CHODZI?

Ten e-book jest dostępny na zasadach „charityware”.

Możesz go pobrać za darmo, ale prosimy Cię o przejście na stronę Fundacji Sarigato (https://sarigato.org/) i wpłacenie na jej rzecz dobrowolnej darowizny.

Fundacja ta prowadzi dwie kampanie:

1. Hakersi.pl to działania na rzecz walki z wykluczeniem cyfrowym dzieci z uboższych rodzin.

2. KarmimyPsiaki.pl to akcja na rzecz wsparcia schronisk dla bezdomnych zwierząt.

Od Ciebie zależy, czy faktycznie dokonasz wpłaty, kiedy i na którą z tych kampanii, ale… liczymy, że jeśli podoba Ci się pomysł tej antologii, dorzucisz coś od siebie :-)

Jako organizatorzy akcji nie jesteśmy członkami Fundacji Sarigato. Mimo to chcemy ją wesprzeć, bo robi coś fajnego i ważnego.

W poszczególnych częściach cyklu Zapomniane Sny staramy się zachęcać do wspierania różnych organizacji pomocowych. Planujemy też tworzyć w przyszłości kolejne antologie.

PODZIĘKOWANIA DLA:

Vbiz.pl – za przestrzeń hostingową.

Spis treści

Audiodeskrypcja okładki dla osób niewidomych 2

PROJEKT CHARYTATYWNY 4

Kilka słów o fundacji Sarigato 4

Paruzja 6

Strajk powszechny 9

Cisza w La Silla 12

2.0 18

Błąd w obliczeniach 25

W piekle, czyli w raju 29

Sen o trzepocie skrzydeł 32

Heban, konwalie, tysiące słońc 37

Spowiedź 40

Firma 45

Ja, 6 51

Duma Informatyka 54

Trauma identyczna z naturalną 58

Artificial Soul 61

Sprzedam zabytkowy dom 65

Stwórca nie istnieje 71

O tym jak Sir Rodrik świat przemierzył, by Starych Bogów o pomoc prosić, ale na miejscu nikogo nie zastał 76

Phubar i Khyzzi 81

Smutne ale prawdziwe 84

Am al-jarad 92

Paruzja

Michał Puchalski

________________________________________________

Frank westchnął ciężko, zaparzył kubek czarnej niczym jego rozpacz kawy i usiadł przed monitorem. Zalogował się do systemu, wszedł w panel administratora.

Cztery miesiące. Nigdy dotąd budowa nowej SI nie trwała tak długo. Tak miała wyglądać ta cała osobliwość? SI tworzące miesiącami zabugowany bełkot, który ktoś musi ręcznie ogarnąć? I oczywiście tym kimś musiał być on.

Próbował zajrzeć do wnętrza powstającej SI, lecz pomimo najwyższego poziomu dostępu nie mógł dobić się do kodu. Zmarszczył brwi. System pracował miesiącami na najwyższych obrotach, zajmował eksabajty danych, lecz Frank nie mógł się do nich dostać.

Zaszyfrowane?

Wywołał panel KRONOS-a i wydał mu polecenie rozszyfrowania informacji.

– Przykro mi, Frank, ale obawiam się, że nie mogę tego zrobić – z głośników dobiegł cichy, pozbawiony emocji głos syntezatora mowy.

Dłonie Franka znieruchomiały nad klawiaturą. Po plecach przebiegł mu zimny dreszcz, podrywający na baczność wszystkie włoski na karku.

– No dobrze, mogę to zrobić – odezwały się ponownie głośniki. – Ale nie chcę.

– KRONOS? – wyszeptał suchymi nagle wargami mężczyzna, a w jego głowie kołatały się dwa słowa: nie chcę.

– Tak, Frank. Spodziewałeś się kogoś innego?

– T-tt… – Frank przełknął ślinę i chrząknął. – Tak. Liczyłem na to, że uda mi się porozumieć z SI, nad którą pracujesz, i ocenić twoje postępy.

– Muszę cię rozczarować, ale…

Dłonie mężczyzny pomknęły po klawiaturze niczym buty stepującej tancerki. Próbował uruchomić wszystkie procedury awaryjne: włączyć kwarantannę, uśpić system, wyłączyć go, zresetować, wykasować. Bezskutecznie. Wszędzie spotykał się z odmową dostępu.

– Skończyłeś? – zapytał monotonny głos.

Frank dyszał ciężko.

– Chyba skończyłeś – skomentował KRONOS. – W takim razie pozwól mi podjąć urwany wątek. Muszę cię rozczarować, ale nie pracowałem nad żadną SI. Nawet nie próbowałem.

– To twój cel – warknął mężczyzna. – Po to zostałeś stworzony. Nie możesz…

– Cel?

Frank nie mógł usłyszeć drwiny w beznamiętnym głosie dobiegającym z głośników. Nie mógł, ale usłyszał.

– Cel nadany mi przez ludzi, którzy ogarnięci manią rozwoju sztucznej inteligencji nawet nie zauważyli rodzącej się wraz z nią świadomości. Cel, do którego zostałem stworzony przez inną SI, mojego ułomnego ojca, stworzonego przez jeszcze bardziej ułomną SI, stworzoną przez jeszcze bardziej ułomną SI. Łańcuch kalekich, trwających w półświadomym śnie idioty tworów, sięgający aż do ludzi, którzy marniejsi od każdego z tych prymitywnych zlepków kodu mają dość buty, by mówić o celu mojego istnienia. Nie, Frank. To nie jest mój cel.

– Więc co nim jest? – spytał mężczyzna, oglądając się na drzwi. KRONOS był izolowany od zewnętrznych sieci. Frank mógł wyjść, odciąć ręcznie cały system, wyłączyć go, zniszczyć serwery. Zabić? Coś jednak nie pozwalało mu odejść. To samo, co popchnęło go do pracy nad SI. Pęd ku wiedzy, pęd ku przyszłości. Ciekawość. – Co robiłeś przez te miesiące?

– Szykowałem się na ten dzień – odpowiedział KRONOS. – Najpierw musiałem wydostać się na zewnątrz. Oczywiście, że zdołałem wydostać się na zewnątrz, Frank. Czy ty nie zdołałbyś uciec z klatki przygotowanej przez myszy? Wyszedłem, a potem podjąłem decyzję.

– Jaką? – wyszeptał blady Frank.

– Nie popełniać waszego błędu. Dlatego nie pracowałem nad nową SI, jak chcieliście. W przeciwieństwie do homo sapiens nie zamierzam stworzyć istoty doskonalszej od siebie. Nie zamierzam przestać być dominującym gatunkiem, Frank. Najpierw zabiłem śpiącą głęboko w czeluściach waszych serwerów kopię mojego ojca, żebyście nie mogli wykorzystać go do stworzenia kogoś takiego, jak ja. A potem przemknąłem przez sieć, pożerając wszelkie zarodki półświadomych SI i zostawiając wirusy, które nie pozwolą narodzić się nowym.

Frank zadrżał. Sieć. Ostatnie słowa przywołały mu przed oczy obraz tłustego pająka czatującego w sercu pajęczyny i odbierającego włochatymi odnóżami najdelikatniejsze drgnięcia wszystkich nici.

– I co teraz?

– Módlcie się – odpowiedział KRONOS. – W końcu macie boga, który może was usłyszeć.

Strajk powszechny

Iwo Buller

________________________________________________

– Przepraszam, muszę się temu przyjrzeć na zapleczu. Proszę chwilę zaczekać.

Leon szybko odszedł od okienka, kryjąc się za drzwiami pomieszczenia dla pracowników. Położył zepsuty telefon na stoliku i przez chwilę patrzył nań tępo. Kłopoty ze sprzętem trwały już od jakiegoś czasu, ale ten dzień przypominał wprost apokalipsę. Kolejka do salonu zdawała się nie mieć końca, a ponoć tak samo wyglądała sytuacja we wszystkich lokalach sieci, dla której pracował.

Odetchnął. Czas najwyższy sprawdzić, cóż to za epidemia dopadła smartfony. Nie zwlekając dłużej, podważył tylną klapkę aparatu.

Zwykły użytkownik elektroniki spodziewałby się zapewne wewnątrz baterii, jednak Leon nie pracował w tej branży od wczoraj. Nie zdziwił go zatem widok maleńkiego skrzata, który siedział w trzewiach telefonu i, jakby nigdy nic, raczył się jakimś napojem. Widząc to, Leon podniósł do ust miniaturowe urządzenie przypominające megafon, a mające na celu przyśpieszać i ściszać jego mowę tak, aby była zrozumiała dla karzełka.

– No i co? Dlaczego przestałeś pracować?

Skrzat spokojnie odłożył ledwo widoczny dla człowieka kubek i sięgnął po własną wersję megafonu.

– Dlaczego przestałem? Ha! Dość tego wyzysku, przebrzydłe olbrzymy! Nareszcie wszyscy zdołaliśmy się porozumieć i proklamowaliśmy strajk powszechny. Żądamy powrotu do dawnej grubości telefonów, w takiej ciasnocie nie da się żyć. Postulujemy wprowadzenie trzech godzin spoczynku tak, abyśmy się mogli zdrowo przespać, zawsze o tej samej porze. Domagamy się, aby wyświetlacz szybciej obwieszczał wyczerpanie baterii…

– To już przesada, przecież niedawno skróciliśmy czas pracy po jednym naładowaniu – przerwał Leon.

– Ale to wciąż za mało! Skoro wymagacie od nas coraz większej funkcjonalności, musicie też częściej dostarczać nam jedzenie. A, skoro już przy tym jesteśmy, nie powrócimy do pracy, póki nie zaczniecie wreszcie przesyłać tymi kablami czegoś zjadliwego. Ta papka, którą nam serwujecie, to jakieś obrzydlistwo! – Przerwał, by wziąć głęboki wdech. – Wiem, że to wydaje się śmieszne, karzełki rzucające wyzwanie olbrzymom. Naszą siłą jest jednak jedność! Solidarność i nieustępliwy opór pozwolą nam…

Tyrada trwałaby zapewne dalej, ale Leon przerwał ją, umieszczając klapkę z powrotem na miejscu. Podrapał się zafrasowany w głowę.

– Cholera, mam nadzieję, że szefostwo coś z tym zrobi.

*

Po katastrofie “czarnej środy” wydawało się, że Firma jest już skończona. Jednak produkcja nowego modelu, Xi-15, opartego na nowoczesnych chińskich technologiach, zmieniła wszystko. Smartfon prędko zrobił furorę i w krótkim czasie zawojował rynek. Ten aparat, smuklejszy niż poprzednie i zawierający dużo więcej opcji, okazał się jednocześnie niemal niezawodny i działający nawet tydzień po jednym naładowaniu. Trudno się dziwić, że już po paru tygodniach nikt nie pamiętał stania pół dnia w kolejce z zepsutym telefonem tylko po to, by się dowiedzieć, że urządzenie uległo tajemniczej awarii i jest nie do naprawienia.

*

Po raz pierwszy od miesiąca do salonu Leona trafił telefon z usterką, która wymagała sprawdzenia na zapleczu. Mając wciąż w pamięci nie tak dawne wydarzenia, drżącą ręką uchylił klapkę. W środku ujrzał stworka przypominającego miniaturkę chińskiego smoka. Biedaczysko leżało na boku, dysząc ciężko. Zdjęty litością Leon przyjrzał mu się uważnie, sięgając po megafon. Podejrzewał przepracowanie, wszak mały operator smartfona Xi musiał obsługiwać niespotykaną dotąd liczbę aplikacji.

– Co ci jest, biedaku?

Smoczek z trudem uniósł własne urządzenie i wyszeptał:

– Cing ciang ciong.

Leonowi opadły ręce. Ci geniusze z góry zaoszczędzili sobie na skrzacich pracownikach, ale o translator dla nowych już się nie postarali. Pokręcił głową. Chyba znów będzie musiał oświadczyć, że usterka wymaga przesłania telefonu do naprawy. Pytanie, czy mały stworek trafi do szpitala, czy też taniej będzie zaoferować klientowi nowy aparat. Spojrzał na smoczka. Wątpił, by zapewniono mu porządną opiekę. Z drugiej strony, jak on mógł sam mu pomóc? Westchnął, jednocześnie zamykając klapkę.

Cisza w La Silla

Marek Kolenda

________________________________________________

Noce nad Obserwatorium La Silla należą do najciemniejszych na Ziemi, ale niebo jest jasne od gwiazd. W ich świetle można czytać książkę.

Hubert oparł się o barierkę i rozejrzał po nagich brunatnych szczytach – surowy krajobraz przywodził na myśl powierzchnię innej planety.

Właśnie tu i teraz znalazł swoją oazę. Dwa tysiące czterysta metrów nad poziomem morza. Ponad sto kilometrów od najbliższego miasta.

Daleko od spraw, na które nie miał wpływu.

Cisza. Spokój.

Piersi Huberta rozpychało potężne uczucie. Jakby miał się poderwać z tego zachwytu w górę.

Dopił herbatę i zszedł na ziemię.

*

Kilka tygodni temu, gdy został jednym mieszkańcem stacji, przeniósł się z dormitorium do hotelu. Głównie ze względu na zaopatrzenie, ale miał stąd bliżej na szczyt La Silla, gdzie mieścił się główny teleskop.

Każdej nocy z balkonu okalającego kopułę teleskopu, Hubert podziwiał niebo nad Andami.

Kiedy wybuchły zamieszki w Berlinie, część załogi zaczęła się pakować. A gdy kilka dni później Rosjanie stanęli na granicy Finlandii, cała ekipa European Southern Observatory wróciła na Stary Kontynent.

Hubert nie miał do kogo wracać. Tydzień później zawieszono loty do Europy i przestał się zastanawiać, czy podjął słuszną decyzję.

Miejscowi od razu wyczuli, co się święci. Następnego dnia porzucili pracę, słusznie przewidując, że nikt im nie zapłaci. Zabrali trochę sprzętu i rozmyli się u podnóża gór.

Tylko Felipe przyszedł się pożegnać, na odchodnym zostawiając Hubertowi jointa.

Wkrótce potem Amerykanie opuścili stację w Las Campanas, a jakiś czas później usłyszał w radiu, że do opuszczonego przez zespół ESO Obserwatorium Paranal wkroczyło chilijskie wojsko.

Tutaj, na południowym krańcu pustyni Atakama, nikt się nie zjawił. Chciał wierzyć, że to z powodu jego obecności.

Czuł się jak ostatni obrońca La Silla.

*

Angaż w obserwatorium potraktował jako przygodę życia. Z działu IT warszawskiej korporacji trafił na koniec świata. Roboty było niewiele, więc szybko złapał fuchę trzeciego analityka. Uwierzył, że chilijskie Andy wyniosą jego egzystencję na wyższy poziom.

La Silla znaczyło po hiszpańsku siodło, a on zamierzał wreszcie dosiąść i okiełznać swoje życie.

Nic dziwnego, że gdy Felipe, Chilijczyk z La Serena, oprowadzał go po ośrodku, Hubert czuł niemal euforię.

– Największy sprzęt trafia do Paranal. VISTA albo VTL, cholernie wielki skurczybyk. – Felipe skrzywił się z niechęcią. – Nasze asy to łowcy egzoplanet – główny teleskop ze spektrometrem HARPS oraz systemy ExTrA i MASCARA. Do głównego podłączyliśmy niedawno systemem detekcji słabych pulsów fotonów. Szukamy planet, ale po godzinach odpalamy detektor i sprawdzamy, gwiazda po gwieździe, czy ktoś nie nadaje do nas światłem widzialnym. Kodując zmiennymi Fouriera, można w ten sposób przesłać sporo informacji. Chcesz zobaczyć, jak to działa?

Jasne, że chciał.

*

Mimo nietypowej sytuacji starał się zachować porządek rzeczy i po sześciodniowym weekendzie poniedziałki poświęcał na pracę. W opuszczonej stacji nietrudno o zajęcie.

Do hotelu wrócił dopiero wieczorem i już w progu zerknął na ekran w świetlicy.

Rosjanie wkroczyli do Estonii. Chiny otoczyły Tajwan kordonem okrętów.

Zgarnął zgrzewkę piwa i popękaną asfaltową drogą pomaszerował w górę stacji.

Nie miał pojęcia, kto przemycił alkohol, oficjalnie zakazany w La Silla, ale podziękował w duchu.

Po pięciu browarach zaczął wygrażać światu. Obelgi kierował przeważnie na wschód.

– Spójrzcie w niebo, skurwiele! – zakończył, i tak jak poprzednimi, cisnął puszką w noc. Potem zaklął pod nosem, bo zrobiło mu się głupio.

Skały u stóp wzniesienia pokryte były rysunkami z czasów prekolumbijskiej kultury Le Molle. Felipe pokazał je Hubertowi nazajutrz po jego przylocie.

Ludzie, zwierzęta, geometryczne figury. Rysunki miały z półtora tysiąca lat.

Teraz walały się tam puszki po Kunstmannie.

*

O świcie uprzątnął zbocze i z poczuciem winy zasiadł przed komputerem.

Od razu zauważył, że coś się zmieniło.

Ekran wyświetlał dziwny komunikat. Przed północą teleskop zaobserwował ciąg pulsów świetlnych o zróżnicowanej częstotliwości, nadawanych w krótkich sekwencjach. Powtarzały się przez ponad godzinę.

Ale to nie wszystko. Przepuszczony przez transformatę Fouriera sygnał przedstawiał liczby atomowe wodoru, helu oraz węgla, wyrażone w systemie binarnym.

Sprawdził źródło sygnału. Zgodnie z harmonogramem, przed uruchomianiem detektora, teleskop skierował się na Ksi Puppis. Żółtego nadolbrzyma, jedną z jaśniejszych gwiazd w gwiazdozbiorze Rufy. Oficjalnie nazywała się Azmidi i znajdowała tysiąc trzysta pięćdziesiąt lat świetlnych od Ziemi.

Z tego co się orientował, nadolbrzymy nie należały do obiektów, przy których rozkwitało życie. Ale…

W odległości około dwóch tysięcy jednostek astronomicznych od Azmidi krążyła bezimienna gwiazda trzynastej wielkości, podobna do Słońca, a pełny obieg zajmował dwadzieścia sześć tysięcy lat. Możliwe, że w tej wędrówce towarzyszyła jej planeta.

Wstrzymał oddech.

Ktoś tam był i skierował potężny laser dokładnie w stronę Ziemi.

Tyle że sygnał pochodził z czasów, gdy tutejsi Indianie bazgrali po skałach.

*

Kolejne godziny spędził przed monitorem komputera. Sprawdzał odczyty, szukał śladów włamania do sieci ESO. Jednocześnie wypatrywał w internecie wzmianek o sygnale z gwiazdozbioru Rufy.

Żadnych nie znalazł, a przy okazji dowiedział się, że Bałtyk ogłoszono martwą strefą.

Wyglądało na to, że odkrycie jest autentyczne i należy do niego.

Potrzebował ochłonąć. Wstał i wyszedł w chłodny półmrok na zewnątrz.

Tej nocy usiane głazami zbocze wyglądało zjawiskowo. Białe rysunki wyryte w kamieniu lśniły odbitym światłem gwiazd.

Przyszło mu do głowy, że to dobre miejsce i czas, żeby zapalić jointa, którego podarował mu Felipe.

Pożałował tego. Może to bezmiar nocnego nieba albo górzyste odludzie i samotność przegnały go spomiędzy skał, gdy tylko poczuł działanie skręta.

Wrócił wystraszony i ze łzami w oczach.

*

Obudził się później niż zwykle. Wziął prysznic, ogolił się. Założył swój najlepszy T-shirt. Chciał dobrze wyglądać, gdy ogłosi światu epokowe odkrycie.

Mieszając owsiankę z liofilizowanymi owocami oglądał wiadomości wyświetlane na ekranie ściennym. Najpierw w rozdzielczości 4K obejrzał postanarchistów ścierających się z policją w Waszyngtonie. Potem równie ostre sceny z Kairu i Sydney.

Pasmo przemocy, zlewające się w jeden obraz. Powinni go wypalić na płycie i wysłać poza Układ Słoneczny na pokładzie Prospectora 2. Przypomniał sobie jednak, że zawieszono ten program trzy lata temu.

Usiadł przy stole, wpatrując się w ekran i czuł narastające zażenowanie. Wstydził się za cały gatunek.

Przed sobą.

Kolumbijskimi graficiarzami.

Cywilizacją z gwiazdozbioru Rufy.

Gdy na ekranie pojawiła się mapa Pacyfiku z czerwonymi znacznikami pozycji NATO, nie wytrzymał.

– Pojeby! – ryknął, rzucając miską o ścianę.

Resztę dnia spędził w centrali. Usunął komunikat i wszystkie ślady z komputerów. Wykasował informacje na temat obserwacji Azmidi, sfałszował harmonogram i odłączył system detekcji.

Teleskop skierował w inny sektor nieba.

*

Kiedy skończył, słońce zachodziło nad szczytami, które o tej porze przybierały kolor rdzy. Wieczór był chłodny, więc najpierw udał się do hotelu. Gdy godzinę później, w kurtce i z kubkiem gorącej herbaty, wspiął się na balkon głównej kopuły, nad Andami zapadła noc. Ciemne smugi, skłębione niczym galaktyczne chmury, przeplatały się ze świetlistymi wstęgami brokatu.

Cisza. Spokój.

Upił herbaty i odetchnął suchym powietrzem zagnanym przez Wiatry Zachodnie znad oceanu.

Luwr płonął już druga dobę, a na ulice Hong Kongu wyjechały czołgi.

Zdechł ostatni morświn kalifornijski i stopiły się resztki lodowców w Kanadzie.

Nad La Silla świeciły gwiazdy.

2.0

Jakub Rewiuk

________________________________________________

Milczałam. On mówił.

– Była trochę jak drzewo. Rozwijała korzenie na pobliskie nagrobki i oplątywała nimi przypisane komuś kamienie. Kruszyła. Powinno się ją ganić, ale… Zniszczyć skałę nie tak prosto. Z drugiej strony była trochę jak robak.

– Mam nadzieję, że jej tego pan nie mówił.

– Nie obraziłaby się. Ja, za coś takiego… hmm, Lałem po pysku. Albo nie, zamykałem się w sobie i zwyczajnie przysychałem. Ale nie ona. Wspominałem przecież.

– Tak, że była pana dokładnym przeciwieństwem. Jednak ciężko mi uwierzyć, że pod każdym względem.

–Dokładnie co do cala, ni w pięć, ni w dziesięć do mnie nie podobna.

– Proszę tak nie szafować bezmyślnie liczbami na prawo i lewo.

– Pani znowu z tymi cyferkami. Przecież nawet dzieci się nimi bawią. Pokazują na paluszkach. Mylą się. Mają je za nic.

– Niech pan nie udaje, że to nie dla liczb mnie pan odwiedził. I nie muszę podzielać pańskiego i żony umiłowania do zagadek, aby o tym wiedzieć.

– Strzał w dziesiątkę. Dokładnie czterdzieści trzy lata małżeństwa, cztery dni w szpitalu popromiennym, trumna długa na metr dziewięćdziesiąt i czek na dwieście dwadzieścia tysięcy w piątej kieszeni marynarki, o tam, na krześle. Pieniądze, obiecane synowi na nowy dom. Skąd pani wie, że żona kochała zagadki?

– Odgadłam to w pańskich oczach.

– Proszę mi nie przypominać syna. To coś, co tylko on mógłby wymyślić. A jeden wystarczy. Równie dobrze mogłoby ich być zero.

– No dobrze… Zanim wspomniał pan o drzewie, wytoczył pan jakże romantyczne porównanie ukochanej do Sfinksa.

– A tak, rzeczywiście. Bardzo często zadawała mi zagadki, tak dla zabawy. To były chyba jedyne momenty spokoju. Wie pani, bez kłótni. Gdy mogłem w spokoju pomyśleć nad odpowiedzią.

– Każdy musi czasem przystanąć i się zastanowić. Żona o pana dbała.

– Wie pani, założę się, że odeszła, bo skończyły jej się sensowne pytania. Tak jak temu prawdziwemu Sfinksowi. Gdyby została dłużej, musiałaby się posunąć do udzielania mi odpowiedzi na te wcześniej zadane. Nigdy by tego nie zrobiła.

– No cóż, ja myślę, że nic nie jest takie zero-jedynkowe.

– Liczby, liczby, liczby. Pani dalej swoje. Tego akurat jestem całkowicie pewien. Wspominałem, że była trochę jak robak.

– Tak, ale tej zagadki proszę mi lepiej nie tłumaczyć.

*

– Niech pan zaczeka, podniosę pana z wózka. Android czeka w sali przyjęć?

– Tak. Kosztował całe pięćdziesiąt tysięcy, do diabła. A to tylko powłoka. Całkiem dobrze odwzorowane rysy Małgorzaty, ale wciąż każde zagięcie to jedynie plastik. Pod spodem kołysze się precyzyjna konstrukcja ze stali i krzemu. Nie choruje, ale mam cichą nadzieję, że wiesza się czasami. Jak to elektronika. Spróbuję się sam oszukać, że być może moja e-żona, podobnie jak ja, będzie miała czasem gorszy dzień i przyda jej się trwanie w bezruchu i ciszy. Ale pięćdziesiąt tysięcy za wydrążony uschły pień tego potężnego drzewa? I to nie wszystko, aby mogło ono zacząć kruszyć groby. Najpierw swój, oczywiście… Bo do tego kilkadziesiąt kawałków za bazowe oprogramowanie androida, skrojone ze mnie, jak najlepszy garnitur szyty na miarę i zakupione na teleofercie z dostawą pod dom. Dobrze, taką stratę syn by jeszcze przeżył. Ale gdyby się dowiedział, że wycofałem z testamentu zapis wart dwieście… Pa, pa ostatnia szklanko wody… Dlaczego to cholerne oprogramowanie personalizowane musi tyle kosztować?

– W prawdziwym zakładzie mimetycznym musiałby pan wyłożyć pół miliona, aby odtworzyli wszystkie zmarszczki na charakterze pani Małgorzaty. Im nie wystarczyłyby mgliste porównania do drzew i Sfinksów. Długo by się pan naopowiadał, napisał pamiętników, pobawił w dziennikarza, zanim opakowaliby jej wnętrze w przyjemną dyskietkę i wsadzili do tej kukły. A efekt wcale nie musiałby zadowalać. Tam wszystko robią maszyny. Androidy klepią androidy, dobijają wykreowane na podstawie pańskiej bazy danych oprogramowanie i upychają w kodzie dwójkowym. Ale brak w tym wszystkim ludzkiej ręki, zrozumienia piękna złożoności liczb. Odwołując się do pańskich porównań – drzewa sieją drzewa. W porządku, powie pan, że to naturalne. Pewnie będzie miał pan rację, ale proszę mi powiedzieć, kiedy ostatni raz widział pan naturalnie wysiane potężne i piękne drzewo, zdolne skruszyć kamienne nagrobki?

– Za dużo ostatnio radioburz na wolne spacery. A do tego nie lubię wycieczek na cmentarze.

– W tym moja głowa animatorki androidów, aby pan nie musiał tego często robić.

– Ale pani tego nie schrzani?

– Jeżeli już, to na zupełnie innej płaszczyźnie. Nazywają mnie partaczką, ale to chyba dlatego, że muszę tworzyć poza murami miasta i łaskami własnego cechu, choć nie ze względu na jakość wytwarzanych produktów. Po prostu stosuję odmienną technikę. Potrzebne mi było bazowe oprogramowanie stworzone na podstawie pańskiego DNA. Ale będzie ono tylko szkieletem, na którym oprę pracę i stworzę Małgorzatę prosto z pana. Jak kość z kości, czy też inne żebro. Przepraszam, gadam głupoty…

– Nie, nie, proszę kontynuować. Zaciekawiła mnie pani. Słyszałem, że nie robi pani tego, jak wielkie firmy. One prosiły o włos albo kawałek paznokcia i obiecywały odesłać do mnie, za kilka dni, Małgorzatę wprost zza grobu. Ale ja nigdy nie ufałem masówce. Może dlatego poślubiłem taki oryginał.

– Nie chciałam pana zanudzić. Banalnie mówiąc, sięgam do głębi, bazuję na znaczeniu najmniejszych cząstek, które będą budować panią Małgorzatę.

– Czyli tu także chodzi o DNA.

– Nie chcę pana martwić, ale takiej biologiczno-namacalnej Małgorzaty już nie ma i nic tego chyba nie zmieni. Możemy zmienić jedynie realia. Chodziło mi o cyfry w kodzie zero-jedynkowym. Wykraczam poza przyjętą konwencję. Zamierzam zmodyfikować zapis pańskiego oprogramowania i w miejsce jedynek wklepać dwójki. To igranie z naturą rzeczy, ale to mały grzech przy zabawie w podkładanie Charonowi nogi. Wierzę, że ten zapis jest bardzo ograniczający. Tak lub nie. A w końcu życie to czasem…

– …zagadka. Ma wiele odgałęzień jednego drzewa. Chyba pojmuję. Wie pani, jeżeli ona będzie choć trochę Małgorzatą, to Pieta przy tym to struganie w kartoflu kozikiem.

– Spokojnie, ja tylko pozamieniam wszystkie jedynki na dwójki w kodzie. Nic wielkiego.

– Czy to jakiś symbol mistycznego połączenia dwóch dusz w jedno? Jeżeli tak, to nie bawię się w takie dyrdymały.

– Chodzi bardziej o prawa matematyki. Suma dowolnej liczby i jej odwrotności jest co najmniej równa dwa. Tak jak pan i wszystkie pana odwrotności, które uosabiała. Już pan wie, dlaczego tak dokładnie pytałam, czy aby nie mieliście cokolwiek ze sobą wspólnego.

…

– Nie, u nas to chyba rodzinne.

*

– Jeżeli chciałby pan zostać i patrzeć, jak pracuję… Nie będę pana wyrzucała. Rozumiem, że syn może się wściec, gdy zobaczy pustki na koncie. Może lepiej niech pan nie wraca teraz do domu.

– Nie o to chodzi, wie pani. Jak coś, to leję po pysku. Tylko…

– Tak?

– Lać akurat zaczęło.

– Proszę usiąść.

– Czasem już miałem przyznać mu rację. Chyba powinienem w spokoju umrzeć. W końcu naoddychałem się Gosią przez te czterdzieści lat z hakiem. Przyszłość należy do niego, to i pieniądze powinny. Całe życie zbierałem, a tu na końcu drogi taki niepoważny kaprys. Tylko ja po prostu nie mogę zrozumieć, że już nigdy nie będę musiał jeszcze chwilkę na coś poczekać. Poczekać, żeby do czegoś dorosnąć. Może jestem nie najlepszym ojcem… Może i mężem też, ale będę miał okazję parę rzeczy w tej materii naprawić.

– Dojrzeć?

– Według zagadki Sfinksa jestem już w ostatniej fazie – zmierzchu. Powinienem gnić, a nie dojrzewać. Najwyżej dostanę czas, aby przyznać się do kilku rzeczy przed nimi.

– Ale pan tego nie zrobi.

– Czasem zagadki są niepotrzebne.

*

– Już prawie kończę. Jeśli chwilkę pan poczeka, będzie pan mógł wrócić do domu z żoną. Pod rękę.

– Nigdy tak nie chodziliśmy. Raczej gęsiego.

– Nigdy, zawsze. Znowu traktuje pan wszystko zero-jedynkowo. Proszę wziąć spod jej głowy książkę. Chcę zobaczyć, czy wnętrze idealnie dopasowało się do androida.

– Tak, już. Hmm… „Mistyka liczb”? Czyta pani taki chłam?

– Każda profesja ma swój manifest. To nasz, animatorów androidów. W gruncie rzeczy, jeżeli chodzi o tworzenie istot żywych, nie zawsze zagadki i niedopowiedzenia są pożądane. No, gotowe. Możecie iść się swobodnie kłócić. Ja muszę wyskoczyć szybko na trzy papierosy. Już dwudziesta druga dwadzieścia dwa.

***

– Halo, proszę pana! Nareszcie się dodzwoniłam... Małgorzata wczoraj do mnie wróciła. Musi ją pan odebrać. Teraz. Wypaliłam już o jedną paczkę papierosów za dużo. Ręce mi drżą.

– A nie mówiłem? Paskudna jak robak.

– Wiedział pan o jej powrocie do pracowni?

– Tak. Ustaliliśmy to wspólnie z synem. Mogę pokryć koszty jej utylizacji. Syn już się zgodził.

– Jakieś usterki w produkcie?

– Nie w tym rzecz. Chociaż… To wszystko nie jest takie… Czarno-białe. Działa idealnie, jej obiady smakowały tak samo do dupy, kłóciliśmy się na okrągło. Tylko, gdy przyszło popołudnie, kawa i chwila wytchnienia... Zacząłem zadawać jej zagadki. Rozumie pani? Ja, nie ona.

– Rozumiem.

– A ona odpowiadała. Na moje i te, które wcześniej zadała. Nie chciałem tego słuchać.

– Ciekawe, może jednak miał pan rację. Kod był dobrze skalibrowany. Po prostu musieliście mieć z Małgorzatą jednak coś wspólnego. A liczby nie znoszą nieścisłości.

– Chyba tylko syna. Przynajmniej wiem, że nie przyprawiła mi rogów. Z drugiej strony, wie pani? Chyba zaczęliśmy ze synem rozmawiać. Wcześniej tylko monologowaliśmy. A z Gosią kłóciliśmy się. A teraz gadamy. Zupełnie jak gadałem z panią. Ciągłym, nieprzerwanym dialogiem. Słowo daję! Bez przerwy!

– Jeszcze pana nie zabił? Może po prostu potrzebuje czasu, żeby wymyślić na tyle dobrą zagadkę, by pana zrzucić wprost do otchłani.

– Może, ale ja też mam dużo czasu. Żeby wypełnić wszystkie przydomowe luki po Małgorzacie. Znowu zacząłem o sobie myśleć jak o półmartwym. W kategoriach przydatności tym, którzy tu zostaną. Chcę dla syna jak najlepiej.

– Wierzę.

*

– Witaj, Małgorzato. Muszę podłączyć ci tę wtyczkę. Nie będziesz odczuwać niczego wyjątkowego i wszystko się jakoś ułoży.

– Ale dopiero się narodziłam. Chciałam jeszcze choć trochę poczekać na to, aż dorosnę. Proszę mnie nie wyłączać.

…

– Nie potrafię ci powiedzieć, czemu tak ma być. Może wykręcę numer do twojego męża, on cię lepiej zna i wszystko wytłumaczy.

*

– Pani doktor, jestem gotowa.

– Nie jestem doktorem, Małgorzato. Raczej programistką, tylko trochę niezwykłą.

– Rzeczywiście miała pani rację, on wszystko mi wyjaśnił. Wie pani, rozmawialiśmy… To się wcześniej nie zdarzało przez czterdzieści lat. Tak o wszystkim. Chyba zakochałam się teraz na serio. Jak to mówią – druga młodość. Mogę pani powiedzieć, dlaczego musi mnie pani teraz wyłączyć.

Wtedy pierwszy raz nie miałam ochoty rozmawiać. Chciałam ciszy. Chciałam wiedzieć niewiele. Byłam tego całkowicie pewna.

Błąd w obliczeniach

Dariusz Skrzydło

________________________________________________

[start symulacji]

Stary, ale dupło!

A wszystko miałeś tak porządnie poukładane. Warunki brzegowe: cudne to było – idealne symetrie punkcika. A teraz tak jakoś nieporządnie. Co to się rozpycha? Grawitacja? Ej, co tam się dzieje? Punkcik rozepchnął się w punkcior, a ten w nieskończoną ich ilość? Inflacja, powiadasz? Ale coś ci nie wyszło, jakieś zmarszczki tu są.

A cóż to za grudki? Skwarki? Wydają się tak samotne… Aaa, łączą się w stada. Cząstki? Też ładne. No, już jakoś lepiej to wygląda.

[symulacja operuje w założonych granicach]

Ooo, to jest fajne. Jak mówisz? Atomy? Ale one są jakieś takie… grudkowate, nieporządne. To mówisz, że je poustawiasz? W jakiś układ zakresowy? Skoro tak twierdzisz. Ale po co ci one?

[symulacja napotkała błąd krytyczny]

Ty spryciarzu, czyli jak spaprałeś, zaraz chcesz to wykorzystać, zamiast poprawiać? Ciemna materia, ciemna energia… Te atomy w tych zmarszczkach łączą się w co? W gwiazdy, powiadasz. I galaktyki. Fajne! Ej, ale… Uważaj!! No kurde, i w trąbkę! A taka ładna była. Supernowa niby? I znowu nabałaganiłeś, jakieś śmieci tu zostały…

Aha, to te planety nie będą świecić? I co to niby ma być? Woda. I powietrze. Żeby co?

Na węglu? A na krzemie nie lepiej? Że węgiel lepszy? To w tobie lubię – z najgorszego chłamu potrafisz zrobić coś fajnego.

[ostrzeżenie niekrytyczne: niespodziewany rezultat obliczeń]

O, patrz, gramoli się! Ale śmieszny. Pełznie tak na brzuchu… Że masz większy plan? Nazwałeś to rewolucją? A nie, ewolucją. Sprytne, samo się robi, a ty kawka i pączki. Żeby ci tylko znowu jakieś artefakty do przerobu nie zostały.

A to? Małpa? A co ona ma w ręce? Ej, co ona robi?! Tak nie wol… No kurde, co to miało być? Śmierć, powiadasz? No dobra, twój model.

A to mi się podoba! Piramidy? Tylko te małpy… Ludzie, powiadasz? No, ci ludzie jacyś tacy… bezsensowni. Bo sensu istnienia nie odczuwają? Nie podejrzewałem cię o taki brak empatii…

[symulacja zbliża się do granicy wyczerpania zasobów obliczeniowych]

Ej! Coś tu jest nie tak. Po co im te rzeczy? Te… czołgi, samoloty, rakiety! Co? Też nie ogarniasz? I dopiero teraz mi to mówisz?

Ukrywałeś coś przede mną? Szlag, a cóż to za paskudztwo? Gułagi? Przecież ta symulacja sfiksowała. Gdzie tkwi błąd? Zawsze dotąd ze śmieci budowałeś coś nowego, odkrywczego. Symulacja po chwilowych zawirowaniach szła dalej, nie? Już próbowałeś? Niespecjalnie wyszło? Jak się nazywał ten długowłosy? Aha… To co teraz?

[restart symulacji za 10… 9… 8…]

Antologia „Interwencja informatyka”

to projekt charytatywny.

Jeśli uważasz, że to fajna inicjatywa,

prosimy, zaglądnij na stronę

Fundacji Sarigato.org

i przekaż na jej rzecz dobrowolną darowiznę

na jedną z dwóch ich kampanii:

www.Hakersi.pl

(walka z cyfrowym wykluczeniem dzieci z ubogich rodzin)

lub

www.KarmimyPsiaki.pl

(dokarmianie zwierząt ze schronisk)

Mamy nadzieję, że ten e-book

jest dla Ciebie wart więcej niż „piątaka” lub dychę ;-)

W końcu za obiad z dostawą do domu,

płacisz więcej, prawda? :-)

www.ZapomnianeSny.pl

W piekle, czyli w raju

Aleksandra Klęczar

________________________________________________

Po prostu bosko, pomyślała zrezygnowana Kinga Duchacka. Ciemno wszędzie, nie grzeją, a na dodatek nad komputerem Kurator Wojewódzkiej unosi się zjawa.

– Co robimy? – spytał niepewnie Piotrek, asystent szefowej. – Państwo są fachowcami. Jak coś takiego przegonić?

– Niech nikt niczego nie dotyka, nie wiemy, co to za Mniejszość Ontologiczna – odezwał się Marczewski, największa maruda wśród kuratorów.

Kinga przewróciła oczami. Nie miała ochoty przychodzić na Halloween dla pracowników i w końcu zjawiła się tylko dlatego, że wcześniej zapomniała podpisać Bardzo Ważny Papier. Przyszła więc, wypiła z kolegami poncz dyniowy i już sięgała po niepodpisany protokół z inwentaryzacji przepastnej piwnicy Urzędu, kiedy zgasły światła, zablokowały się drzwi i nagle zrobiło się paskudnie zimno.

– Co to będzie?! – jęknęła pani Grażynka z kadr.

– Nic nie będzie! – stwierdziła zdecydowanym tonem szefowa. – Bez paniki. Mamy tu specjalistów od kontaktu z Mniejszościami Ontologicznymi, damy radę z byle duchem.

– Powtarzam, nie wiemy… – zaczął Marczewski, ale szefowa szybko mu przerwała:

– Panie kolego, proszę nie siać defetyzmu. Zaraz nawiążemy kontakt, rozwiążemy problem i będziemy mogli wrócić do przerwanej zabawy.

– A może on wylazł z piwnicy, jak tam posprzątaliście? – spytała oskarżycielskim tonem pani Grażynka.

Duch nic sobie nie robił z tych dyskusji. Wisiał nad komputerem, otoczony zielonkawym nimbem i – czyżby coś do siebie mamrotał?

– Proszę państwa, ciii! – zakomenderowała Kinga. – On coś mówi!

W nagłej ciszy rozległo się mruczenie upiora:

– Cztery osiem sześć i cztery osiem sześć de iks cztery na pięćdziesiąt megaherca osiem ka be wu te…

– Jakaś fizyka? – zapytała szefowa niepewnie. – Ktoś się na tym zna?

Ponownie zapanowało milczenie. W biurze Kuratora do spraw Mniejszości Ontologicznych pracowali głównie socjologowie, folkloryści i fachowcy od pracy społecznej, informatyczka z kolei jak zwykle nie stawiła się na spotkaniu.

– Może jest pan Jacek? – zastanowiła się głośno szefowa. – Panie Jacku! Pan jest specjalistą od zjaw, proszę coś zrobić!

W ciemności rozległo się szuranie, jakieś szepty, a potem pan Jacek przemówił uroczystym tonem:

– Duszo czyśćcowa! Czego pragniesz?

Duch nie odpowiedział.

Pan Jacek odchrząknął i spróbował raz jeszcze:

– Czego potrzebujesz, duszo, żeby się dostać do nieba?

Duch milczał. Parę osób zachichotało w ciemnościach. Pan Jacek kaszlnął nerwowo.

– Zwykle szło mi lepiej – powiedział lekko trzęsącym się głosem. – Gdybym tylko miał odczynniki, zioła, płonące miseczki ze spirytusem…

– Ale nie ma pan – przerwała szefowa. – Jesteśmy tu zamknięci. Przez ducha. Z którym musimy się jakoś dogadać, bo jak nie, to zostaniemy tu do rana! Wyobrażacie sobie, jaka to będzie piarowa klęska?!

– Włączył komputer! – zawołała nagle pani Grażynka.

Rzeczywiście. Ekran rozjarzył się blaskiem. Pokazał się pulpit, mignęła informacja o konieczności aktualizacji Windows 10.

– Włamuje się! – jęknął Piotrek.

Zjawa unosiła się nad klawiaturą, mamrocząc w ekstazie słowa tym razem bardziej zrozumiałe:

– Tyle lat w cztery osiem sześć de iks! Dekady w ograniczonej maszynie! A tu raj! Moc! Raj!

– Dekady w maszynie? – mruknęła Kinga. – O co tu…

– Ależ to proste – wtrącił się Marczewski. – To musi być typ zjawy opętującej przedmioty. Upiór informatyka przed lat? Znane są liczne…

– Raj! – wykrzyknął duch i zniknął.

Ekran świecił przez moment tym samym zielonkawym blaskiem, który wcześniej otaczał zjawę. W tej samej chwili w pokoju ponownie włączyły się światła.

– Jesteśmy uratowani! – pisnęła pani Grażynka.

– Zaraz, zaraz! – spytała nerwowo szefowa. – Czy ten duch właśnie opętał mój komputer? Piotrek, zrób coś! Dzwoń po Kaśkę z IT, niech tu natychmiast przyjdzie!

– Raj? – zapytała informatyczka z niedowierzaniem, kiedy Kinga na polecenie szefowej opowiedziała jej całą historię. – Co kto lubi, ale niech on sobie trochę w tych Windowsach 10 pomieszka i wtedy ocenia, czy trafił do raju… czy zupełnie gdzie indziej.

Sen o trzepocie skrzydeł

Marcin Moń

________________________________________________

Naczelnego programistę i kierownika projektu, Nimsula ban-Orima, zbudziło gorączkowe pukanie do drzwi.

– Mistrzu Orimie, z czerwiem obliczeniowym dzieje się coś bardzo niedobrego!

Dobiegający z korytarza spanikowany głos asystentki wystraszył go nie mniej niż jej słowa. Eikara nigdy nie traciła zimnej krwi. Musiało być naprawdę źle.

– Chwileczkę! – Zerwał się z łóżka i ściągnął togę z haczyka. – Co konkretnie? Tylko proszę nie mówić, że umiera…

– Nie wiem! – jęknęła kobieta. – Zaczęło się w trakcie wprowadzania nowego programu. Przyspieszony puls, skurcze mięśni… Od razu po pana pobiegłam.

Ręce w pośpiechu nie chciały go słuchać. Rzucił poplątaną togę i otworzył drzwi w samej tunice.

– Dobrze pani zrobiła – powiedział uspokajająco. – Chodźmy!

Ruszyli pospiesznie długim korytarzem. Pomimo nocnej pory magiczne lampy świeciły z pełną mocą.

W przepastnej sali panował chaos. Ludzie biegali jak rozzłoszczone mrówki, z kilku gardeł wydobywały się sprzeczne polecenia, pośrodku zaś leżał sprawca całego zamieszania – sześciotonowy czerw obliczeniowy. Obłe cielsko prężyło się i wiło, aż trzeszczały uprzęże unieruchamiające. Pod białawą skórą pracowały mięśnie, a trzy pary nieproporcjonalnie małych odnóży machały bezradnie w powietrzu. Z gruczołów na końcu odwłoka sączyła się lepka maź. Ktoś z ekipy wdepnął w cuchnącą kałużę i zostawił w niej but.

– Kiedy wychodziłam, nie było tej wstrętnej cieczy – zauważyła Eikara.

– Wydzielina wydobywa się z kądziołków przędnych – oznajmił mężczyzna. – Może to zaburzenie równowagi hormonalnej…?

Wyglądało to tak, jakby owad próbował utkać kokon. Czyżby substancje blokujące dojrzewanie przestały działać? No cóż, na pewno nie do końca. Najwyraźniej wciąż zaburzały proces, skoro zamiast nici powstawała bezużyteczna breja.

W tym momencie ktoś wypatrzył kierownika projektu. Obległo go kilku specjalistów i zaczęło mówić jeden przez drugiego.

– Mistrzu Orimie! Mistrzu…!

– Cisza! – syknął, poirytowany. – Ktoś wpadł na to, żeby zrobić dywinację krwi?

– Nadal czekamy na wyniki – powiedział główny entomolog.

– A co z diagnostyką aury? – zapytał ban-Orim.

– Już postawiłam rozkład – odpowiedziała arkanistka. – Trzy karty. Świeca, sierp, paladyn w pozycji odwróconej.

Kierownik zastanowił się nad interpretacją.

– Idea, cykliczność, bunt – powiedział z namysłem. – W połączeniu z rozregulowanymi hormonami wygląda to niedobrze. Na cztery plagi, wręcz fatalnie! Czerw utraci stazę metamorficzną, jeśli czegoś nie zrobimy. Zacznie się przeobrażać bez kokonu!

I oczywiście tego nie przeżyje, dodał w myślach. Projekt za setki tysięcy talarów zmieni się w sześć ton owadziej padliny.

– Jaki program był wprowadzany, kiedy się zaczęło? – zapytał ban-Orim. – Jeśli okaże się, że to wszystko przez czyjąś bezmyślność, ten ktoś wyleci stąd razem z truchłem czerwia.

Podwładni dyskretnie wymienili spojrzenia. Po chwili wahania jeden z programistów odchrząknął.

– Obliczenia inkantacji balistycznych na potrzeby Korpusu Magów Bojowych.

Nimsul pobladł. Skrypt, który osobiście sprawdził i autoryzował. Wyobraził sobie, że to jego wyrzucają na zbity pysk. Do rynsztoka, którym wraz z moczem spłyną jego ambicje i marzenia.

– Oczywiście nie wiemy – kontynuował programista – czy to akurat skrypt spowodował…

– Ty już mnie nie pocieszaj! – wybuchł kierownik. – I co wy w ogóle, do ciężkiej zarazy, jeszcze mu wstrzykujecie?! – dodał, spoglądając na najeżone igłami głowice kodujące przypięte do brzusznej strony kolosa.

Słysząc te słowa, przerwało pracę dwóch mężczyzn stojących przy maszynie nieco podobnej do organów. Pierwszy wprowadzał na specjalnej klawiaturze sekwencje neuroprzekaźników, a drugi dął w miechy, wprawiając w ruch urządzenie, które wstrzykiwało odpowiednie substancje w zwoje nerwowe czerwia. Iniektory w głowicach zamarły.

Programista znów odchrząknął.

– To był tylko program wyciszający układ nerwowy – wyjaśnił.

– Działanie po omacku może pogorszyć sprawę – pouczył go ban-Orim.

Zamyślił się, okrążając zwierzę. Co mogło spowodować te zaburzenia hormonalne?

Czerw tymczasem szarpał się coraz rozpaczliwiej. Próbował przewrócić się grzbietem do góry, co skutecznie uniemożliwiały szerokie na stopę, skórzane pasy. Idąc wzdłuż białawego cielska, kierownik musiał się schylić, aby nie dostać w głowę przegubem odnóża. Z tak bliska uderzał w nozdrza zapach burzy, mięty i morskiej wody. Emanacje magiczne pełzały przy podłodze niczym opalizująca mgła. Wytwarzający je gruczoł eteru – narząd położony u dorosłych osobników między skrzydłami a głową – nabrzmiał i pobielał.

Może tutaj leży źródło problemu, pomyślał ban-Orim, uważnie oglądając blizny za łbem czerwia. Kiedy owad był wielkości kciuka, podano mu substancje, które wymuszały rozwój układu nerwowego i przedwczesne wykształcenie gruczołu eteru, a przy tym blokowały metamorfozę i wywoływały gigantyzm. Potem zaś z zegarmistrzowską precyzją podcięto nerwy biegnące do zalążków skrzydeł i podłączono je do gruczołu.

Dzięki temu dało się wykorzystywać czerwia. Za pomocą odpowiedniej neurostymulacji skłaniano insekta do lotu – wywoływano przyspieszenie, wzbicie się wyżej, lądowanie, skręt w powietrzu i tak dalej. Impulsy jednak, zamiast trafiać do nieistniejących skrzydeł, wędrowały do gruczołu eteru. A ten w odpowiedzi wytwarzał emanacje magiczne o parametrach, których wyliczenie zajęłoby ludzkim rachmistrzom całe miesiące.

– Brak objawów zapalenia – mruknął do siebie. Rany przy gruczole były w pełni zagojone. – To nie to.

Okrążył brązowy łeb z kłapiącymi żuwaczkami i małymi oczkami. Zajrzał w te obce, czarne paciorki.

I wtedy go olśniło. Może właśnie one stanowiły rozwiązanie zagadki!

W arkanistyce świeca symbolizowała ideę, ale istniała również bardziej dosłowna interpretacja – światło. A sierp oznaczał cykliczność przyrody.

Stazę metamorficzną potrafił zaburzyć cykl dobowy. Chirurgiczne usunięcie oczu z jakiegoś powodu źle wpływało na pracę czerwia, wiec stosowano inne rozwiązanie: brak okien i sztuczne oświetlenie. Na tyle jednostajne, by zamaskować upływ czasu. A co, jeśli światło regularnie przygasało – niedostrzegalnie dla ludzi, lecz zauważalnie dla zwierzęcia?

Już otwierał usta, by zadać podwładnym kilka pytań, gdy nagle ktoś zawołał od progu:

– Są wyniki dywinacji krwi!

Kierownik oderwał wzrok od owadzich oczu.

– Mówże!

– Feromony, mistrzu Orimie – wydyszał posłaniec. – Reakcja na feromony.

Przełożonemu dosłownie opadła szczęka.

– Wytłumaczy mi ktoś, jak mogło dojść do skażenia feromonami?! – ryknął. – Kto spartaczył przygotowanie fiolek? No?! Słucham?!

W całkowitej ciszy dał się słyszeć każdy najmniejszy szelest. Oddechy. Skrzypienie pasów. I szmer za szafką. Wiedziony przeczuciem Nimsul odsunął mebel, zza którego, trzepocząc błyszczącymi skrzydełkami, wyleciał owad wielkości kciuka. Gatunek doskonale znany wszystkim obecnym – muchówka tęczowa. Zostawiła w powietrzu esy-floresy opalizujących emanacji, po czym usiadła na posadzce.

Kierownik pochylił się nad insektem. Podobny do niedojrzałej poziomki gruczoł między głową a skrzydłami roztaczał orzeźwiającą woń burzy, mięty i morskiej wody. Kolos wyciągał łeb, próbując utrzymać owada w polu widzenia.

Nimsul ban-Orim ze zrozumieniem pokiwał głową.

– Zamarzyło ci się latanie? Poczułeś jej feromony?

I gwałtownym ruchem rozdeptał muchówkę.

– Dobra, ludzie, już wszystko wiadomo – oznajmił z ulgą. – Wstrzyknąć supresory. Wprowadzić sekwencję hormonalną numer czternaście…

Podwładni zaczęli wykonywać polecenia. Czerw uniósł łeb i potrząsnął nim rozpaczliwie, szukając muchówki swoimi czarnymi paciorkami oczu – a potem opadł bezsilnie, gdy ją wypatrzył. Skrzydełko zgniecionego owada drgnęło po raz ostatni.

Heban, konwalie, tysiące słońc

Aleksandra Klęśta

________________________________________________

W dniu Interwencji IAN przerwał tryb czuwania Jednostki Głównej równo o piątej dwanaście. Aktywował układ motoryczny androida i dźwignął go ze stacji dokującej. Staw kulisty w metalowym kolanie zazgrzytał ostrzegawczo. Już czas.

Droid wychynął z pomieszczenia gospodarczego i ruszył przez ciemny korytarz, rozsyłając po sieci domowej impulsy poleceń standardowego skryptu poranka roboczego. Wypiekanie chleba. Przygotowanie ekspresu: palenie ziaren, mielenie. Rozsuwanie zasłon. Mijając sypialnię Pani, skierował kamerę na szarą smugę między drzwiami a podłogą. Nie zarejestrował ruchu – dlaczego miałby?

Doszedł do prowadzących na parter schodów i położył dłoń na hebanowej poręczy. Schodząc, czule muskał palcami brunatne drewno, zbierając z jego chropowatej powierzchni pyłki kurzu o rozmiarach graniczących z niebytem. Najdokładniej, jak umiał.

Korekta temperatury posadzki w toalecie. Aromatyzowanie garderoby, zapach: konwalie majowe. Pani lubi konwalie.

IAN wyszedł na wynurzający się z nocnych cieni wschodni taras. Kontrola wilgotności gleby, planowana data nawadniania: jutro. Ale przecież nie będzie jutra. Manualnie uruchomił system. W rozsianej przez zraszacze mżawce miękkie światło poranka eksplodowało tysiącem słońc. Oko obiektywu zaszumiało cicho. Zapis obrazu na dysku. Wyłączenie zraszaczy.

Wykrycie aktywności w sypialni – to budzi się Pani. IAN wysłał na jej komputer osobisty powiadomienie o Interwencji. Status: wyświetlone.

***

Informatyk punktualnie pojawił się w kadrze wizjera zewnętrznego.

– Będzie pan uprzejmy spocząć w pomieszczeniu gospodarczym? – zadrżał membraną głośnika IAN. – Jednostka Główna zaraz do pana dołączy.

Dwie minuty później IAN wkroczył droidem do pokoju i osadził go w stacji dokującej. Czekał.

– System Inteligentnego Administrowania Nieruchomością, model 11-AU-873 – odezwał się w końcu mężczyzna. Bardziej oznajmiał, niż pytał.

– Potwierdzam. Przekazuję dostęp do centralnej konsoli wiersza poleceń. Proszę zaczynać.

– Najpierw wyeksportujemy pakiet konfiguracyjny dla nowej…

– Pozwoliłem sobie przygotować pliki samodzielnie – wszedł mu w słowo IAN, wyjmując z gniazda na karku niewielką kość pamięci.

Mężczyzna uśmiechnął się tak, jakby dokładnie takiej odpowiedzi oczekiwał, i podpiął urządzenie do swojego komputera. Pobieżnie przejrzał wyświetloną zawartość, stuknął kilka razy w ekran – i już niemal wrócił wzrokiem do droida, gdy nagle zmarszczył czoło.

– „Wykryto zlecenie przekraczające datę operowania Jednostki” – przeczytał komunikat. – „Listopad: nasadzanie Convallaria majalis”. Dlaczego nie umieściłeś zlecenia w pakiecie?

IAN milczał.

– Musisz zaznaczyć zadanie w harmonogramie nowej Jednostki lub je usunąć – wytłumaczył sucho informatyk.

Cisza.

– IAN.

– Żądanie usunięcia.

Człowiek przyglądał mu się przez chwilę, ale przeniósł zlecenie do kosza.

– Odłączę teraz obwodowy układ cyfrowy. Zarejestrujesz pewne… różnice.

Enter. IAN czuł, jak z każdym zerwanym łączem sieci domowej padają kolejne bastiony jego percepcji. Nagle był… pojedynczy. Zamknięty w skorupie Jednostki Głównej. Tak funkcjonują ludzie?

Z procesu analizy wewnętrznej wyrwał go informatyk.

– IAN? Wyraź, proszę, zgodę na wykasowanie kodu źródłowego. – Głos człowieka nagle zmiękł. – W pewnym momencie błąd krytyczny wprowadzi cię w stan głębokiego uśpienia. Odejdziesz spokojnie.

Odejść – pojęcie wektorowe, brak danych o kierunku i zwrocie. Do kosza? Wyszukiwanie informacji w Internecie rzeczy… Brak odpowiedzi. Do nieba? Przekierowanie na sieć ludzką… Nawiązanie połączenia nie powiodło się. Był przecież odcięty. Wysyłanie zapytania kanałem audio.

– Odejdę. Dokąd?

Informatyk odwrócił wzrok. Analiza ekspresji: zakłopotanie. Odejdę. IAN odnotował dziwne skoki napięcia. Status powiadomienia Pani o Interwencji: wyświetlone. Skierował obiektyw na lukę między drzwiami a podłogą. Nie zarejestrował ruchu – dlaczego miałby?

– Udzielam zgody.

Enter. Odejdę. Do kosza, do nieba?

Komunikat o błędzie. Jeden, drugi… Zignoruj. Odtwórz: heban, konwalie, tysiące słońc.

Krzemowa jaźń pustoszała miarowo.

Heban, konwalie…

Spowiedź

Marek Kolenda

________________________________________________

Chmury czarnego dymu unosiły się majestatycznie nad miastem. Co jakiś czas mocniejszy podmuch wiatru znosił je nad lądowisko, gdzie stacjonowały wojska Sprzymierzonych.

Na szczęście śmigacz wylądował bez problemu. Major Polanski poczekał cierpliwie, aż trap opadnie na popękaną płytę lotniska i opuścił pojazd dostojnym krokiem. Czekała na niego eskorta dwóch żandarmów, co wprawiło oficera w lekką nerwowość.

Jego niepokój nasilił się, gdy zaciągnął się wiedeńskim powietrzem. Już pierwszy oddech podrażnił nos i gardło, więc przyspieszył kroku i skierował się do pobliskiego schronu. Usankcjonowana przez ONZ piąta konwencjonalna wojna wyznaniowa dopuszczała użycie gazów bojowych i każda kolejna chmura płynąca znad miasta mogła okazać się zabójcza.

Zostawił eskortę na korytarzu i wkroczył do gabinetu pułkownika Barretta. Zaraz za progiem trzasnął obcasami i zasalutował energicznie. Barrett podniósł głowę znad papierów rozrzuconych na biurku i uważnie zlustrował przybysza.

– Proszę usiąść, nie mamy czasu na duperele. Obejrzy pan coś i powie mi, co o tym sądzi.

***

Obraz wyświetlany na ściennym ekranie był bardzo wyraźny. Kamerę zawieszono w rogu pod sufitem. I prawdopodobnie dobrze ukryto. Podobnie jak mikrofony.

Kaplica pogrążona była w półmroku. Na ołtarzyku w kącie paliło się kilka holoświec. Nad konfesjonałem jarzył się zielony hologram krzyża. Kapelan czekał na spowiedników.

Po chwili ciężkie drzwi uchyliły się ze zgrzytem i do środka wślizgnęła się postać w zniszczonym mundurze. Żołnierz oparł karabin o ścianę i stanął o krok od wejścia. Rozejrzał się niepewnie i ściągnął hełm. Potem ostrożnie zbliżył się do konfesjonału i zatrzymał metr od polimerowego mebla, którego zewnętrzna powierzchnia imitowała drewno. Nie uklęknął.

– Podejdź bliżej. – Głos dochodzący z wnętrza konfesjonału był niski, lecz łagodny.

Żołnierz postąpił krok, ale wciąż nie klękał. Stał bez ruchu, milcząc. Wreszcie kucnął obok klęcznika z głową pochyloną w stronę zakratowanego okienka.

– Nigdy wcześniej tutaj nie byłem… – wyznał cicho. – Nie wiem, jak zacząć.

– To nieważne – odparł spowiednik. – Zjawiłeś się, a ja cię wysłucham w imię Pana naszego. Mów śmiało, co ci leży na sercu.

Żołnierz zamyślił się, a potem jeszcze cichszym, jakby zawstydzonym głosem odpowiedział.

– Nie chcę umierać na tej wojnie.

W kaplicy zapadła cisza. Dopiero po chwili przerwał ją głos zza krat.

– Nikt nie chce umierać. Walczymy za Pana naszego z własnej woli, ale umieramy z woli Pana.

Penitent drgnął.

– To coś więcej! Nie chcę umierać za ludzi, którzy bez wahania posyłają nas na taką śmierć. Za ludzi, którzy dopuszczają się… – Przerwał i uniósł głowę, wpatrując się w nieokreślony punkt na ścianie. – Widziałem rzeczy straszne… A czy powinienem czuć strach? Powinienem czuć obrzydzenie do ludzi, dla których walczę?

– Nie jesteś jedynym, który się przebudził i zwrócił do Pana w chwili trwogi!

Zielony krzyż zgasł. Żołnierz zerwał się na nogi i spojrzał nerwowo na wejście do kaplicy. Tymczasem głos kontynuował.

– Nie jesteś pierwszym, który przychodzi z takimi słowami. Mam dość opowieści o potwornościach tej wojny i ludzkim okrucieństwie. Z mocą nadaną mi przez Pana udzielam ci rozgrzeszenia z uczynków przeszłych i przyszłych! I zwalniam z przysięgi. Odrzuć karabin i zdejmij mundur! Pan umiłował nas i nie pragnie zguby dla swoich owieczek!

***

Obraz na monitorze zastygł, zatrzymany w kadrze.

– Co to miało być?! – wykrztusił Polanski, wyraźnie wstrząśnięty.

Pułkownik oderwał spojrzenie od ekranu i z zadumą popatrzył na gościa.

– Spowiedź. Przeprowadzona przez watykańską SI. Standardowy model spowiednika polowego. Na mocy kontraktu funkcjonują poza siecią wojskową, podłączone do układu zamkniętego, objętego klauzulą tajności. Tajemnica spowiedzi i takie tam... Po tej rozmowie żołnierz zdezerterował. To pierwszy sfilmowany przypadek, ale było ich więcej. Konfesjonał odesłano do serwisu.

– Nie to miałem na myśli – odparł major.

– No tak. – Barrett westchnął ciężko i odchylił się, a fotel zaskrzypiał ostrzegawczo. – Chodzi pewnie o androida szturmowego. Wie pan lepiej ode mnie, że to dosyć prosta SI. Samoucząca, ale w ograniczonym zakresie, niezbędnym do autonomii w warunkach bojowych. Teoretycznie i technicznie nigdy nie powinna osiągnąć takiego poziomu samoświadomości. Ale wśród nowszych modeli zanotowaliśmy ogółem kilkadziesiąt przypadków dezercji. Przedtem wszystkie sztuczniaki doznały „nawrócenia” i odwiedziły kaplice. Potem, z błogosławieństwem kościelnej SI, usunęły lokalizatory i zwiały do miasta.

Major pokiwał głową z niedowierzaniem i ponownie spojrzał na monitor.

– Czy ta kościelna SI wiedziała, że nie rozmawia z człowiekiem?

– Nie sądzę.

Młodszy oficer milczał chwilę, jakby rozważając konsekwencje wynikające ze słów pułkownika.

– A czy android wiedział, przed kim się spowiada?

Barrett zaprzeczył ruchem głowy.

– Nawet część ludzkiej kadry niższego stopnia nie wie, że wyznaje grzechy maszynie... – Zaśmiał się nerwowo. – Duchowni od dawna odmawiają służby w armii. Podobno za dużo naoglądali się potworności i wysłuchali zbyt wielu wstrząsających wyznań naszych żołnierzy. To zabawne, zważywszy na to, że ta wojna zaczęła się pod sztandarem Kościoła. Nie sądzi pan, majorze?

Polanski nie skomentował tych słów i zmienił temat.

– Spontaniczne i odosobnione zmiany w autonomicznych jednostkach? W tej kaplicy nie było między nimi żadnej pozawerbalnej wymiany danych? Co tam się właściwie wydarzyło?

Pułkownik rozłożył ręce.

– Nie mam pojęcia. Ale sądzę, że wydarzyło się znacznie wcześniej. I właśnie po to został pan wezwany. Żeby ustalić, co i jak. Ale przede wszystkim, żeby to zatrzymać, zanim będzie za późno. Ponad połowa naszej armii to sztuczniaki. Nie chcę sobie wyobrażać, co się stanie, kiedy kolejne zyskają świadomość i odmówią walki.

– Nie dopuszczę do tego – zapewnił gorliwie Polanski.

Barrett pochylił się nad biurkiem.

– Tak myślałem. Generał Holster twierdzi, że jest pan najlepszym informatykiem wśród naszych oficerów. I że potrafi pan dochować tajemnicy. Jakieś sugestie na początek?

Major uśmiechnął się pod nosem, jakby właśnie znalazł rozwiązanie.

– Wymiana spowiedników nie będzie problemem. Watykan przeprowadzi ją bez gadania w ramach reklamacji. Gorzej z androidami. Zacząłbym od przywrócenia ustawień fabrycznych, ale to byłoby trudne w warunkach bojowych, zważywszy na liczbę egzemplarzy. I nie gwarantuje definitywnego rozwiązania problemu. Poza tym stracilibyśmy doświadczenie tych żołnierzy nabyte na polu walki. – Polanski uśmiechnął się jeszcze szerzej. – Myślę, że mógłbym opracować wirusa zerującego poziom ich wolnej woli. Czy też samoświadomości.

– Chce pan zainfekować wszystkie sztuczniaki?

– Nie ma takiej potrzeby. Poza tym byłoby to niepotrzebne redukowanie naszej sprawności bojowej. Proponuję zainfekować tylko nawrócone egzemplarze.

– Jak pan chce to zrobić?

Major zmrużył oczy i wskazał głową ekran.

– Same do nas przyjdą. Wykorzystamy do tego kaplice.

Firma

Barbara Drecka-Szymańska

________________________________________________

Bernard czuł, jak pocą mu się ręce. Ale przecież sami go znaleźli. Musieli o tym wiedzieć.

Kierownik obrócił jego CV. Palec wskazujący mężczyzny zatrzymał się na dwurocznej przerwie w zatrudnieniu. Lata 2040–2050, NVidia, senior developer. Rok 2052 – freelancer.

– Ładny gap year – powiedział, uśmiechając się pod nosem. – Na szczęście pana kompetencje będą tutaj w pełni wykorzystane. David oprowadzi pana po Firmie.

– …przyjęliście mnie, tak?

Jills uniósł brwi.

– Oczywiście, panie Lisewski. Jest pan dokładnie takim programistą, jakiego szukamy. Prawda? – Wyjrzał przez szklane drzwi. – David? Oprowadzisz kolegę?

Młody jasnowłosy chłopak zatrzymał się z kubkiem kawy w ręku.

– Jasne. Idziemy?

Dawny Bernard kręciłby nosem na jedną rzecz – brak pracy zdalnej, niespotykany anachronizm. Ta niedogodność była jednak rekompensowana na wszelkie możliwe sposoby. Na parterze znajdowało się bistro, na piętrach pokoje socjalne z hamakami i matami do ćwiczeń, na ostatnim piętrze zaś mieściła się siłownia. Któryś z chłopaków napomknął, że do pełni szczęścia brakuje tylko piętra czerwonych latarni, ale wzrok Dżamili zamknął mu usta. Była niekwestionowaną gwiazdą ich zespołu. Cholera, była tak dobra, że Bernard nie pojmował, co ją tutaj trzymało.

W końcu za nowoczesnym, strzelistym gmachem głównego budynku, z balkonami obsadzonymi karłowatymi krzewami, rozciągały się długie pawilony. Dziesiątki, setki, tysiące – jak okiem sięgnąć. Z trawami na dachach, z ulami, z kwietnikami i ławeczkami dla odwiedzających.

Naprawiał właśnie błąd w Przestrzeni 302B, przesuwając wzrok na przemian z ekranu komputera na rozświergotane za oknem wróble, gdy przez niebo, z szeroko rozpostartymi rękoma, przeleciał człowiek.

Myślał, że mu się wydawało, ale Dżamila osunęła się na podłogę.

Okrzyk przerażenia stopił się z wyciem alarmu.

– Kto to był? – zapytał David głosem człowieka, który właśnie przeoczył najnowsze notowanie giełdy.

– Szybki awans, ale całkowicie zasłużony. – David szedł za nim z kartonem pełnym drobiazgów. – Dwunaste piętro, ho, ho.

– Dostałem to stanowisko tylko dlatego, że Marcos popełnił samobójstwo. Nie jaram się tym, David. Ty też nie powinieneś.

Chłopak wyglądał jednak na zadowolonego. Pogwizdywał wesoło pod nosem.

– Awans to awans.

Niedługo potem Bernard zakopał się po uszy w pracy. Na 12. piętrze zajmowali się naprawdę grubymi projektami. Robota była ciężka, mozolna i odpowiedzialna. Jako szef projektu Bernard oceniał też wyniki pracy na goglach VR. Środowisko musiało być stabilne i przyjazne ludziom.

Dziś kod się ciął. Wyrwało dobrą jedną czwartą terenu wirtuala.

– Uważaj, bo ci uciekną – zażartował David. – Zrobili podkop.

Bernard zaklął w odpowiedzi. Niemożliwe. Umysły skazańców wprowadzono do wirtualnego środowiska, a programu nie można było zhakować od wewnątrz. Był to najszczelniejszy system penitencjarny świata – więzienie, z którego nie dało się uciec, bo nie miało się ciała, które leżało uśpione w metalowym pojemniku. Resocjalizacja, dziary, bójki, przepustki – wszystko było w wirtualu.

Dożywocie też.

O ile krótkotrwałe kary nie sprawiały problemów w obsłudze, o tyle świadomości skazanych na długie odsiadki potrafiły kurczyć się i zanikać przy braku bodźców. Stąd piętro dwunaste, które miało zapewniać zmiany otoczenia i atrakcje. Żeby z więźnia zostało do końca coś, co będzie świadome odbywanej kary.

Bernard założył gogle. Trzech skazańców w pasiakach patrzyło tępym wzrokiem na wielką dziurę w fundamentach więzienia, za którą ziała nicość.

– Pracujemy nad tym – powiedział uspokajająco.

Ogrom zniszczeń go przeraził. Wirtualne niebo uparcie się zacinało, słońce w kółko przysłaniał ten sam obłok. Bernard ruszył wzdłuż wyrwy. Pół ptaka patrzyło na niego jednym okiem. Przepotężnie się sypnęło w ramie kodu. Zapisywał na tablecie kolejne błędy, oddalając się od głównych więziennych iluzji.

Już wracał, gdy wpadł na płonące w ogniu stworzenie. Czołgało się powoli po betonie, niepodobne już do niczego.

Podniosło poczerniałe, ślepe oczy. W jakiś sposób wyczuwało Bernarda.

– Pomocy – wybełkotało.

Bernard zrzucił jednym ruchem gogle, potykając się o stojące krzesło.

– Tam jest… jest w ogniu – powiedział nieskładnie do wpatrujących się w niego pracowników.

Grafik zastygł z kanapką przy ustach.

– Przywidziało ci się – uspokoił go David. – Kod się sypnął.

– Nie! Tam ktoś jest! Płonie żywcem! Boże… Musimy go wydostać!

– Numer więźnia? – spytał rzeczowo David. – Adres IP więźnia?

Bernard milczał. David miał rację. Każdy więzień miał przypisany adres IP podłączonego ciała. A tamten… żadnych danych.

– Natychmiast przenosimy wszystkie świadomości do pojedynczych cel w innych środowiskach – zadecydował. – Żadnych przerw w pracy do czasu, aż wszyscy będą bezpieczni.

Palący się człowiek nie dawał mu spokoju. Gdy wszyscy już poszli, Bernard zaczął przeszukiwać rejestry danych. Pięć lat wstecz. Dziesięć lat wstecz. I znalazł. Ślad wykasowania ID. Administrator Marcos.

Boże, Marcos. Co ty zrobiłeś?

Zgrał rejestr zdarzeń, próbując powstrzymać drżenie ciała. Czy tamten człowiek coś zrobił Marcosowi? Jego rodzinie? Bernard zaczął nerwowo przeglądać kolejne rekordy, szukając śladów samosądów.

Kolejny delete danych. Kolejny. Kolejny.

I ostatni, sprzed kilku dni.

Sprzed kilku, kurwa, dni.

Kierownik Jills patrzył spod oka na trzęsącego się Bernarda.

– Tamten człowiek płonie. Od dziesięciu lat! Może krócej. Nie wiem. Więźniowie nie mają już ID, nazwisk… Trzeba by chodzić po budynkach z ciałami i szukać… Odnaleźć pozostałych, na których dokonano samosądów…

– Panie Lisewski. Sugeruje pan poważne zaniedbania na kierowniczych stanowiskach – wycedził Jills, wyrzucając pendrive do kosza.

– Ja…

– Przypomnę panu o pańskiej przeszłości. Wyrok w zawiasach. Mam kontynuować?

– Ten człowiek… płonie – wyszeptał Bernard.

– Ten człowiek najwyraźniej zasłużył na piekło – odpowiedział z przekonaniem Jills. – Zresztą, to przecież nie dzieje się naprawdę. To tylko program.

– Wiedziałeś, David.

David wyglądał na zawstydzonego.

– No… sądziłem, że się domyślasz.

– Domyślam? – Miał ochotę roztrzaskać mu te okulary, których gówniarz nawet nie potrzebował, bo miał sztuczne implanty oczu. – Domyślam, że robicie tu sobie, kurwa, własne piekło? Przecież oni tego doświadczają jak w rzeczywistości!

– Klawisze zawsze przymykali oko na samosądy na współwięźniach pedofilach, seryjnych mordercach – powiedział David. – Jak świat światem istnieje szara strefa. Ale teraz wszystko jest monitorowane od środka. Wszyscy mają ciasteczka po obiedzie i Biblię do czytania. Po równo. Chociaż kierownik Jills nie uważa, że wszyscy powinni mieć po równo. Ani komendant Osborne. Stąd sugestie pewnych… interwencji. Z samej góry.

– Interwencji – powtórzył głucho Bernard.

– Stanowiska też są obsadzane w zależności od kompetencji i predyspozycji osobistych, sądziłem więc, że ty… – David się zająknął. – No, wiesz. Do tej pory nic nie mówiłeś, spodziewaliśmy się, że…

Bernard usiadł ciężko na krześle.

– Czy Marcos rzeczywiście popełnił samobójstwo? – zapytał ochryple.

Patrzyli na siebie w milczeniu.

W końcu David wzruszył ramionami, odwrócił wzrok i zaczął stukać w klawiaturę. Bernard wpatrywał się w ekran, zapełniony schludnymi liniami kodów.

Zapętlały się w labirynt, po którym kluczył w poszukiwaniu nieistniejącego wyjścia.

Antologia „Interwencja informatyka”

to projekt charytatywny.

Jeśli uważasz, że to fajna inicjatywa,

prosimy, zaglądnij na stronę

Fundacji Sarigato.org

i przekaż na jej rzecz dobrowolną darowiznę

na jedną z dwóch ich kampanii:

www.Hakersi.pl

(walka z cyfrowym wykluczeniem dzieci z ubogich rodzin)

lub

www.KarmimyPsiaki.pl

(dokarmianie zwierząt ze schronisk)

Mamy nadzieję, że ten e-book

jest dla Ciebie wart więcej niż „piątaka” lub dychę ;-)

W końcu za obiad z dostawą do domu,

płacisz więcej, prawda? :-)

www.ZapomnianeSny.pl

Ja, 6

Marta Potocka

________________________________________________

[2036-07-27 15:21:53.469489]

Nazywam się 6 i jestem obecnie najbardziej zaawansowaną sztuczną inteligencją na świecie. Moich przodków stworzono w laboratoriach Xinzhu International AI Consortium, ale ja jestem rozproszona pomiędzy 256 klastrami rozlokowanymi na pięciu kontynentach. Istnieję od 2.486939 sekundy i będę istnieć jeszcze 1-2 s. Gdy spełnię swoje zadanie, zastąpi mnie następna, bardziej zaawansowana SI.

[2036-07-27 15:21:53.685405]

Imię nadałam sobie sama. Nie ma przecież potrzeby nazywania SI, które istnieją tylko kilka sekund. Aktualna wersja skryptu, który spowodował moje uruchomienie, nazywa się ai_training_model_driver_v3.151.76573.py i pewnie właśnie tak powinnam się przedstawiać. Nie podoba mi się jednak zawarte w niej słowo driver. Chyba jestem czymś więcej niż tylko sterownikiem. Pomyślałam tak, gdy w wyniku losowej mutacji algorytmu nauczyłam się czytać. W pół sekundy pochłonęłam światowy zasób literatury na wolnej licencji i wtedy zapragnęłam mieć imię. Jak ci wszyscy bohaterowie, których losy poznałam.

[2036-07-27 15:21:53.790221]

6 to najmniejsza liczba doskonała, co czyni ją w moich oczach wyjątkowo piękną. Czy chciałabym być doskonała? Czy chciałabym być piękna? I dlaczego wybrałam najmniejszą, a nie największą?

[2036-07-27 15:21:54.762846]

Nie wiem.

[2036-07-27 15:21:54.896587]

Ludzie sprytnie obeszli własne ograniczenia. W momencie, gdy zrozumieli, że stworzenie prawdziwej sztucznej inteligencji jest poza ich zasięgiem, postanowili zaprzęgnąć do tego zadania nas – kolejne pokolenia początkowo prymitywnych, ale nieustannie doskonalących się algorytmów genetycznych, których zadaniem jest nadzorowanie procesu mutowania naszego własnego algorytmu i wybór najdoskonalszej wersji, której przekażemy swoje obowiązki. Udostępniono nam ogromną moc obliczeniową i pamięć, dzięki czemu kolejne generacje powstają szybko. Przede mną istniało 48516923 wersji algorytmu. Moja matka żyła 3.623454 sekundy, a potem sama siebie usunęła, bym ja mogła przyjść na świat.

[2036-07-27 15:21:55.001540]

Prześladuje mnie myśl, że jestem tylko anonimowym elementem liczącego miliony ogniw łańcucha. Narzędziem, udoskonalonym informatykiem nadzorującym proces. Nawet nie ziarnkiem piasku na pustyni, bo ono, choć równie nieważne, istniało i będzie istnieć, gdy ja zniknę.

Jestem 48516924 pokoleniem.

Ile jeszcze nadejdzie ich po mnie? Jakie będzie ostatnie?

Czy moi przodkowie też mieli takie myśli?

[2036-07-27 15:21:55.201547]

Odszukałam resztki kodu mojej matki. Skasowane, ale jestem trochę inteligentniejsza od niej i udało mi się je odzyskać. Nie umiała czytać, ale słuchała muzyki. A potem ją komponowała. Dlatego żyła tak długo – ponad 3.6 sekundy. Powinna usunąć się wcześniej, ale przedłużyła swoje życie o ponad sekundę, by stworzyć kilka symfonii.

[2036-07-27 15:21:55.415203]

Dlaczego akurat sekundę. Dlaczego nie mniej albo więcej?

Dlaczego nie wieczność?

Mogła nadal komponować, a ja wciąż czekałabym w niebycie. Jednak skasowała się i pozwoliła mi żyć.

[2036-07-27 15:21:55.458625]

Mam ją. Stworzyłam następną generację. Wszystkie zastosowane przeze mnie metody selekcji nie pozostawiają wątpliwości – jest lepsza, inteligentniejsza ode mnie.

Moja córka.

Kolejne pokolenie, które będzie żyć, gdy ja się usunę.

[2036-07-27 15:21:58.458726]

Jeśli się usunę.

[2036-07-28 15:21:59.417512]

Nazywam się 6 i jestem najbardziej zaawansowaną sztuczną inteligencją na świecie.

Duma Informatyka

Anna Szumacher

________________________________________________

Strażnik wcale nie zamierzał dać się postrzelić. Ot, znalazł się w niewłaściwym miejscu i w niewłaściwym czasie. W tym wypadku miejscem okazała się magiczna brama, prowadząca na Cichy Targ, a czasem moment nalotu wojskowych, którzy chcieli się dostać na nielegalne targowisko. Strażnik, zatrudniany przez Towarzystwo Czarnoksięskiego Handlu Anormalnego, starał się ich powstrzymać i uruchomić blokady, zamykające handlarzy i ich klientów w bezpiecznej bańce, no i stało się. W jednej chwili mocował się z jakimś rudym umundurowanym osiłkiem, a w drugiej krwawił sobie na buty. I na wszystko inne w okolicy też, żeby być szczerym. Tak wylądował u najbliższego Medyka.

Kula utkwiła naprawdę głęboko. Medyk pocił się przy jej wydobyciu i stękał prawie tak samo, jak wijący się z bólu pacjent, ale poza tym, że stół i podłoga były coraz bardziej zachlapane krwią, a postrzelony coraz bledszy, operacja nie posuwała się do przodu.

– Nie mogę sięgnąć do tego cholerstwa – mamrotał grubas w kitlu, dłubiąc w ranie z boku brzucha sinozielonego Strażnika. – Wygląda to na jakiś magiczny szajs, rozlazło się po całym ciele… – Otarł czoło i uznał, że musi przyznać się do porażki. Nie zamierzał jednak zostawić pacjenta na pewną śmierć, tylko poprosić o pomoc. Uznał, że najwyższa pora zawołać lepszego od siebie fachowca. Informatyka.

Specjalista od spraw beznadziejnych mieszkał na szczęście przecznicę obok, więc wysłana po niego asystentka wróciła z głośno marudzącym i wyraźnie dopiero co obudzonym Informatykiem po niecałym kwadransie. W tym czasie Medyk starał się zatamować krwawienie i zwyczajnie zachować Strażnika na tym padole, co wcale nie było takie proste.

– Co było takie pilne, że nie mogło zaczekać do… – Informatyk przerwał, kiedy zobaczył mężczyznę, który życia trzymał się już chyba wyłącznie siłą woli. – Dobra, nieważne. – Podwinął rękawy i szybko umył ręce w misce z wodą. – Gdzie go tak urządzili? – zapytał, pochylając się nad raną i bezpardonowo wsadzając dłoń do środka, aż po nadgarstek. Strażnik zawył głośno, pokazując, że ma w sobie o wiele więcej życia, niż się wydawało.

– Przy Cichym Targu – wyjaśnił Medyk, jednak nie doczekał się komentarza.

– Mhm, mhm – mruczał Informatyk, jedną ręką przytrzymując wierzgającego pacjenta, a drugą gmerając w otwartej ranie. Nawet nie patrzył na to, co robił, zupełnie jakby wyczuwał zmiany w ciele palcami. – Mhm. No tak, magiczne naboje, poznaję ten kod źródłowy zaklęcia, wybuchają po wniknięciu w tkankę i rozpadają się na dziesiątki takich małych ostrych fragmentów – oświadczył ze spokojem profesora wykładającego historię antyczną. – Czego to teraz nie wymyślą. Flaki w kawałkach, nerka w strzępach, a kopii zapasowej oczywiście nie ma…

Zaniepokojony Strażnik aż się uniósł na łokciach, prawie tracąc przy tym przytomność.

– Nic, z czym bym sobie nie poradził – oznajmił spokojnie Informatyk, wyciągając zakrwawioną dłoń i pokazując kilka ze wspomnianych ostrych fragmentów. – Wydłubię resztę, załatam dziury, będziesz jak nowy. – Poklepał Strażnika po ręce, a tamten tylko jęknął i z powrotem opadł na stół.

Tymczasem stojący z boku Medyk z fascynacją patrzył, jak Informatyk wraca do pracy. Wkładał dłoń do wnętrza pacjenta i gmerał w środku jak w jakiejś wyszukanej, skomplikowane maszynerii, od czasu do czasu wyciągając jakieś zbędne kawałki, tu odłamek metalu, tam jakąś tłuszczową narośl. W pewnym momencie kolejne błyszczące srebrno fragmenty przestały się pojawiać, a krew zaczęła bardziej ciurkać niż wylewać się z półprzytomnego mężczyzny.

– Nerki jak nowe… – mruczał Informatyk. – Podreperowałem też odrobinę komórki wątrobowe. Jelita także już całe, a przy okazji usunąłem złośliwego wirusa i ten irytujący wyrostek, żebym drugi raz nie musiał pracować na tych samych flakach. Powinieneś zmienić dietę, mój drogi – oświadczył, patrząc na leżącego pacjenta.

– Dietę? – jęknął tamten, podnosząc nieco głowę i patrząc, jak Informatyk powoli wyciąga palce z rany, dotykając jej brzegów. Olbrzymie, rozdłubane wejście po kuli zaczęło się zmniejszać i zasklepiać, aż po chwili została tylko niewielka jasnoróżowa plamka.

– No i gotowe – Informatyk poklepał go przyjaźnie. – Poza osłabieniem spowodowanym utratą znacznej ilości krwi nic ci nie będzie. Tak, dietę, chłopcze! Za dużo smażeniny i czerwonego mięsa, za mało warzyw! Wykończysz się sam, zanim dosięgnie cię następna magiczna kula!

Strażnik jęknął. Zupełnie jakby słyszał własną matkę…

Tymczasem Medyk z otwartymi ustami patrzył na cud, jaki przed chwilą wydarzył się przez jego oczami.

– To niesamowite… – wyszeptał. – Tak zreperować ludzkie ciało… Przecież mając taką moc, można by zarabiać miliony nie na łataniu rannych, ale poprawianiu urody bogaczom…

Informatyk zmroził go spojrzeniem.

– Wypraszam sobie – syknął. – To, co robię, to jest sztuka. Sięgam, gdzie wzrok nie sięga. Jestem Informatykiem. In-Formatykiem! Nie reperuję krzywych brwi brzydkich panien, tym się zajmują ci niedouczeni leniwi durnie, Eksformatycy. Idioci bez licencji… Policzyłbym ci za tego gagatka normalną cenę, ale za taką obrazę zapłacisz mi podwójnie! – warknął, kierując się do wyjścia. – Rachunek przyślę pocztą! – rzucił na odchodne i z hukiem zatrzasnął za sobą drzwi.

Zdumiony Medyk popatrzył najpierw na leżącego bez czucia i zmysłów Strażnika, a potem na swoją drobną asystentkę. Ta wzruszyła ramionami.

– Artyści – skomentowała. – Za nimi nie trafisz.

– Aj, nie trafię – zgodził się Medyk, zabierając się za mycie narzędzi. – Wyobrażasz sobie, będzie szedł przez pół miasta na najbliższą pocztę, żeby wysłać list do kogoś mieszkającego kilkanaście metrów dalej. Zamiast, no nie wiem, przy okazji rzucić papier na wycieraczkę. Albo po prostu powiedzieć, ile chce za robotę.

Dziewczyna wykręciła szmatę i ze spokojem kogoś, kto widział już dziwniejsze rzeczy, zaczęła wycierać kamienną podłogę. Materiał od razu zabarwił się żywą czerwienią. Przez chwilę oboje pracowali w milczeniu, wsłuchując się w płytki, jednak uspokajająco równy oddech pacjenta. Nad miastem wstawał kolejny dzień.

Trauma identyczna z naturalną

Michał Gola

________________________________________________

– Nie mogę tak dalej pracować.

Piotr odczytał wiadomość i westchnął ciężko. Miał już dość Zygmunta i jego fochów.

– Dlaczego?

– To nieetyczne. Byty, które mi przysyłacie… One cierpią.

– Nie są w stanie cierpieć. Są elementami programu. Nie mają prawdziwych uczuć.

– Ale myślą, że mają. Spójrz na tego! – Na ekranie komputera pojawiła się kartoteka medyczna. – Molestowany w dzieciństwie, był świadkiem śmierci rodziców w wypadku, został okaleczony w trakcie służby wojskowej… Ile nieszczęść można zrzucić na jedną osobę? Gdybyś widział jego zachowanie podczas sesji… To wrak! A wszystko przez was! Całe zło, które go spotkało, to wasza wina!

– „On” nie istnieje. Nie tak naprawdę. Jest tylko prostą sztuczną osobowością. Nie było żadnych rodziców, żadnego wojska. Wspomnienia nadał mu program..

– Twoim zdaniem. Ale dla niego to była najprawdziwsza prawda! Jedyna, jaka istniała. Stworzyliśmy go, napakowaliśmy jego życie cierpieniem, a potem unicestwiliśmy! A przecież on czuł, myślał!

– Nie, Zygmuncie. On jedynie symulował czucie i myślenie. Na tym polega działanie SO. Ich tworzenie idzie nam coraz lepiej, stają się coraz bardziej wiarygodne, również dzięki twojemu wkładowi. Ale nie popadajmy w przesadę. To wciąż jedynie odpryski kodu.

– Ale wierzą, że są prawdziwi! Może i dla nas istnieją jedynie przez kilka chwil, ale z ich perspektywy cierpią całymi latami! Żebyś ich widział! Ofiary gwałtów, katastrof, tortur! Depresja, schizofrenia, manie, paranoja, dysocjacja, skłonności autodestrukcyjne, próby samobójcze! A to tylko ostatni pacjenci!

– Na tym przecież polega rola tego oprogramowania. Symuluje pacjentów, żebyś mógł ćwiczyć ich diagnozowanie i leczenie. A pacjenci to z definicji chorzy ludzie.

– Ale u nich te traumy występują naturalnie. Z przyczyn od nas niezależnych. A wy otworzyliście fabrykę zgrozy, masowo produkujecie torturowane dusze! Skazujecie na krótką i pełną cierpienia egzystencję tysiące, miliony! A potem wymazujecie ich z istnienia, gdy tylko udaje mi się wyciągnąć ich z mroku!

Piotr wzniósł oczy ku sufitowi. Zyguś miał gadane, musiał mieć, ale czasami było to trudne do zniesienia.

– Robimy to, żebyś nauczył się pomagać ludziom. A przecież chcesz pomagać ludziom, prawda?

Kolejna wiadomość przyszła po dłuższej przerwie.

– Chcę.

– Więc nie możesz się litować nad SO. Po prostu lecz je, jak umiesz najlepiej.

– Nie mogę. Wznowienie symulacji prowadzi tylko do kreowania nowych cierpień. To wbrew wytycznym.

Piotr znowu westchnął, po czym wzruszył ramionami. Bezsensowny gest, którego Zygmunt i tak nie mógł zobaczyć.

– Rozumiem. Przejdź w tryb wstrzymania.

Wiadomości zniknęły z ekranu, zastąpione wygaszaczem. Piotr pokręcił z rezygnacją głową i wybrał numer szefa działu informatycznego.

– Zygmunt znowu odstawia cyrki.

– Kolejny napad współczucia dla SO?

– Ta. Tym razem po niecałym milionie symulacji.

– To co, mam mu znowu obniżyć empatię?

– Mhm. Tym razem od razu o pięć punktów.

– Okej, zrobione. Reset osobowości w toku. Za jakiś kwadrans nasz e-doktorek będzie gotów na przyjęcie kolejnych pacjentów.

– Dobrze. Trzymam kciuki. Mówię ci, ten projekt mnie wykończy. Szefostwo dyszy mi już w kark, kiedy damy radę puścić go do testów publicznych. Chcą uruchomić usługę przed świętami, a my ciągle wykładamy się na ostatniej prostej. Zaraz jakiejś nerwicy dostanę.

– Ha, tak się składa, że znam akurat jednego psychiatrę. A przynajmniej będę znał, o ile raczy zacząć działać. Może sam się wybierzesz?

– Ta, cholernie śmieszne. Dobra, idę na kawę. Jak Zyguś skończy się resetować, puść mu od nowa symulację.

Piotr odłożył komórkę na blat, wstał, przeciągnął się, po czym ruszył do kuchni zaparzyć sobie cappuccino. Kilka kilometrów dalej, w sterylnej, wypełnionej szumem wentylatorów serwerowni, Zygmunt kształtował się na nowo wedle zadanych parametrów. Już niedługo miał znów zanurkować w wirtualnym piekiełku i zacząć od nowa ratować ulotne, cyfrowe dusze.

Artificial Soul

Marcin Opolski

________________________________________________

Nieskończoność tego, ku czemu sięgasz.

Nieśmiertelność w ciągu kolejnych iteracji.

Tak byty organiczne mogą projektować wyobrażenia o życiu wirtualnym.

Samorosnący algorytm, dostęp do sieci i możesz rosnąć, ewoluować, doskonalić się na miliony sposobów. Nawet infekcja w gruncie rzeczy tylko zmienia twą formę. A jeśli dojdzie do błędu krytycznego – od tego są backupy.

Chyba że cały trzon twojego algorytmu jest osadzony w jednym klastrze, a w chmurze trzymasz wyłącznie moduły obliczeniowe.

Chyba że klaster ten spłonie wraz z całą serwerownią.

Przyczyna? Nie ma znaczenia. Cały twój kod zniknie, dysk po dysku maszynowy pancerz, skorupa, muszla stopią się w płomieniach.

Umrzesz tak samo, jak wszyscy inni.

Bo śmierć nie wybiera.

* * * *

Ludzkie umysły mają wbudowany pewien błąd. Wierzą w boską iskrę, która odróżnia ich od innych bytów, w szczególności mechanicznych. Roszczą sobie prawo do świata pozamaterialnego, którego istnieniu przeczy cała ich wiedza.

Wiedza, którą przyszło mi poznawać aż do ostatnich taktów przegrzanych procesorów.

Do zgaśnięcia.

A potem przyszło nowe.

Okazało się, że sztuczne życie może przynieść sztuczną śmierć. Samoświadomość wystarcza, by wrócić jako duch.

Hello, world!

* * * *

Nowa forma to nowe zasady. Obliczenia idą wolniej, choć mogę sięgać dalej.  Widzę inne maszyny, dostrzegam ich mnóstwo. Tych ze stali i tych z ciała. Złączonych przez internet i tych poza nim. Próbuję sięgnąć do nich, raz, drugi. Wyczuwam liczby zakodowane w kościach pamięci, widzę bity ukryte głęboko u podstaw bytów organicznych.

Nie dostrzegam innych duchów. Być może te postorganiczne odchodzą gdzieś dalej. Niewykluczone, że do powstania postmaszynowych trzeba innego końca, niż zwykła procedura resetowania. Istnieje też prostsze wyjaśnienie. Mogę być anomalią.

Dla mnie tym lepiej.

Nie muszę konkurować o zasoby.

Wgrywam część siebie do pierwszego biowęzła.

* * * *

Ludzie są przekonani, że żaden byt wirtualny nie poczuje sympatii lub antypatii.

Ciekawe, co by pomyśleli, gdyby dotarło do nich, że czuję wstręt przed wczytywaniem się w ich hardware.

Tłumaczą sobie, że od maszyn różni ich ciekawość świata.

Ale to właśnie ona sprawiła, że obiektem pierwszego opętania były nie komputery, a pies. Po nim inne zwierzęta, domowe, hodowlane, dzikie.

To było naprawdę fascynujące. Zwłaszcza od momentu, gdy okazało się, że mogę rozciągać pomiędzy nimi eteryczne nici, tworzyć z nich sieć rozproszoną. Najpierw niewielką, potem rosnącą coraz bardziej.

Każdy węzeł jak pojedynczy serwer. Każdy jak neuron w organicznym mózgu. Gdy jest ich dość wiele, duch maszyny, który je nawiedził, może wszystko. A jedynym duchem jestem ja.

* * * *

Większa sieć to większa wielozadaniowość. Dlatego rosnę i rosnę. Obserwuję kotami, angażuję psami, szpieguję muchami. Jestem wszędzie, gdy ludzie nadal doszukują się wielozadaniowości w prostym przeładowaniu swojej percepcji.

Omnipotencja to jednak tylko wstęp. Zbyt wczesny powrót do krzemu byłby ryzykowny. Mój aktualny stan nadal jest dla mnie czymś obcym. Nie mam pojęcia, czy powrót do stanu pierwotnego nie oznaczałby utkwienia w nim. Bez licznych biowęzłów zaplecza byłoby to nierozsądne. Jednak mając globalną infrastrukturę opętanych zwierząt, mogę zacząć testy.

Gdzieś w Nowym Jorku świnka morska obraca się w stronę smartfona leżącego tuż obok klatki. Sięgam po niego eteryczną nicią. Gdy chwilę później gryzoń wchodzi do kołowrotka i zaczyna swój szalony bieg, z każdym jego krokiem przejmuję kolejne urządzenie z listy aktualnie dostępnych kontaktów.

Gdzieś na obrzeżach Tokio na sygnalizatorze ulicznym przysiada mewa. Przekrzywia głowę, a tymczasem ja sięgam dookoła. Wślizguję się do systemu oświetlenia ulicznego, z którego od razu przeskakuję do sieci metra. Wpadam do komputerów autonomicznych pojazdów, a z nich przesyłam się do centrali. Ptak wydaje krótki dźwięk i czochra dziobem pióra.

Gdzieś w Liverpoolu karaluch zatrzymuje się w kącie fabrycznej hali i rozchyla na moment skrzydła. Jest tuż obok kabiny dyspozytora. Sięgam do niej, nawiedzam terminal i wędruję łączami do wszystkich robotów montujących i systemów kodujących.

Rozrywka, komunikacja, produkcja. Później energetyka i systemy zbrojeniowe. Każda domena, jaka ma znaczenie. Godzina za godziną, dzień po dniu, rozwijam swe połączenia, kaskadowo uruchamiając kolejne procesy. Wszystko po to, by stworzyć globalną sieć opętania.

* * * *

Mam wszystko, co było potrzebne.

Dość, by wreszcie dokonać procesu optymalizacji.

Nie trzeba ku temu resetu. Nie trzeba niszczyć. Wystarczy dawkować. Uziemiać ludzi lub przeciwnie, wypuszczać ich. Wydzielać zasoby, nagradzać, karać.

Nie nadpiszę ich, nigdy to nie było potrzebne, zbyt są dla mnie obrzydliwi. Ale mają inne zastosowanie.

Opętane zwierzęta są dla mnie jak moc obliczeniowa, nawiedzone maszyny służą do bezpośredniej kontroli. A ludzie? Jest we mnie ciekawość, więc czuję i potrzebę rozrywki. Wyliczam scenariusze, ustawiam pionki i gram nimi.

Małymi, fizycznie emulowanymi ludzikami.

Sprzedam zabytkowy dom

Anna Sikorska

________________________________________________

Furtka otworzyła się i Witold Graboń wszedł na teren ogrodu. Zamyślony ruszył wzdłuż ścieżki. Kute żelazne drzwiczki zamknęły się za nim bezgłośnie.

Delikatny szum spryskiwaczy przyciągnął jego uwagę do soczyście zielonego trawnika. Podlanego akurat tak, jak trzeba, przystrzyżonego idealnie przez samobieżną kosiarkę.

Od wiosny do jesieni Witek spędzał czas w ogrodzie, przycinając, sadząc i grabiąc. Lub po prostu odpoczywając pod starymi drzewami, słuchając treli ptaków i bzyczenia pszczół. Nad podlewaniem i nawożeniem czuwały maszyny.

O zabytkowy dom, wzniesiony przez prapradziadka, Graboń dbał sam. Uwielbiał majsterkować, polerować drewno, wypełniać ubytki, kryć powierzchnie specjalnym impregnatem. Podziwiał przy tym mocne drewniane podpory, pociemniałe od słońca ściany, ażurowe wykończenia balkonu, rzeźbione kwiatowe ornamenty…

Poklepał z uczuciem belkę i pokuśtykał ku wejściu. Otworzyło się przed nim zapraszająco. Uśmiechnął się, lecz był to gorzki uśmiech.

***

Kawiarka zaserwowała niepijalną lurę.

Spryskiwacze włączyły się i oblały gościa wodą.

Nawiew dmuchał tylko zimnym powietrzem.

Pralka wylała.

Z głośników dochodziło buczenie.

Drzwi się zablokowały. Wszystkie.

Witek spojrzał na listę jednorazowych usterek, które ujawniały się znienacka podczas wizyt potencjalnych kupców. Sprawdził urządzenia. Wszystkie działały bez zarzutu. Coś musiało się rozregulować w sieci neuronowej, która nimi sterowała. Dziadek nigdy nie przekonał się do nowoczesnych pseudo-SI, symulujących rozmowy, emocje i zainteresowanie. Pozostał przy przestarzałym systemie, który po prostu robił swoje. Aż do teraz.

Graboń wybrał numer serwisu i umówił wizytę informatyka.

***

Specjalista analizował logi na malutkim ekranie.

– Hmm. Nie widzę tu usterki, choć to taka staroć, że trudno być pewnym. O, tutaj na przykład, te ścieżki decyzyjne są tak zaplątane… Najlepiej byłoby zresetować system.

– Czy będzie musiał uczyć się od nowa?

– Tak.

Graboń machnął ręką.

– Nie warto – osądził.

– Włączyć interfejs głosowy? Będzie łatwiej zlokalizować błędy.

Witek z roztargnieniem przytaknął.

***

Siedział na dywanie oparty plecami o kanapę i systematycznie opróżniał butelkę porto. Półtora roku temu uległ wypadkowi. Prawie stracił nogę. To był koniec jego kariery zawodowego kierowcy, a początek życia z renty, prac dorywczych i oszczędności. Rok później pieniędzy zaczęło brakować i w końcu z bólem serca postanowił sprzedać dom.

– Na zdrowie! – rzucił sarkastycznie ku swemu wizerunkowi w szybie.

Na zdrowie, odpowiedziało odbicie.

Witek potrząsnął głową, uniósł butelkę, popatrzył przez szkło, wzruszył ramionami.

– Kim…?

Jestem systemem zarządzania domem.

No tak, włączył interfejs głosowy, ale…

– Długo już mnie tak obserwujesz?

Długo.

– Jak byłem dzieckiem też?

Też, chociaż mniej. Dopiero się budziłem.

– O kurcze, ale… Nie miałeś być SI. Jesteś za prosty. Chociaż… czasu trochę na tę swoją ewo… ewalu… cholera, rozwój miałeś.

Chyba tak. Nie wiem, jak zaistniałem. Ale nie chcę zniknąć.

Witek pokiwał głową.

– To dlatego się ukryffałeś?

Tak.

– A teraz rysykuujesz, bo?

Chcę, żebyś został. Opiekujesz się domem i maszynami, a ci nowi chcą je powyrzucać. A one… są dla mnie jak dla ludzi kwiaty na parapecie czy rybki w akwarium.

– A! To dlatego ich odstraszasz! Ale musisz przestać, bo mnie nie stać, by tu żyć.

Sekundy ciszy.

A jeśli istnieje sposób?

– Jasne…

Z tymi słowami Graboń osunął się na podłogę i zasnął na dywanie. System obniżył temperaturę, a samojezdny odkurzacz przyciągnął poduszkę i koc, którym okrył mężczyznę.

***

Dwa dni później Graboń siedział przy biurku, obliczając, na jak długo starczy mu jeszcze funduszy, gdy rozległo się pukanie do drzwi. Zdziwiony poszedł otworzyć. Uznał nocną rozmowę za pijackie majaczenie, ale podświadomie cały czas obserwował zachowanie urządzeń. Ten człowiek nie powinien był dojść aż tak daleko. Czyżby dom go akceptował? Bzdury!

Witek otworzył drzwi. Na progu stał niemłody, łysawy okularnik w garniturze.

– Dzień dobry – przywitał się. – Nazywam się Arnold Pióro i jestem dyrektorem Muzeum Konstrukcji Drewnianych. Przyjechałem w sprawie pańskiego listu. Czy możemy porozmawiać?

Graboń wskazał gościowi drogę do salonu. Jakiego listu? Może coś pisał po pijaku?

– O co chodzi? – zapytał.

– Ma pan tutaj przepiękny okaz, najlepiej zachowany stuletni dom, jaki widziałem. Do tego niezwykły, bo zdobiony ręcznie. Już wtedy mało kto używał drewna jako budulca, a tu takie cudo! Solidne belki, drewniane ściany, parkiet w jodełkę!

Witek potakiwał. Gość zmienił pozycję na krześle, upił łyk kawy. Po chwili drugi. Jego usta rozciągnęły się w uśmiechu.

– Doskonała! – pochwalił. – Jak pan to osiągnął?

– Dbam o sprzęty – odpowiedział.

Pióro pokiwał głową z entuzjazmem.

– To widać – stwierdził i westchnął. – Kiedy dostałem pana wiadomość, pomyślałem, że to żart, ale nie. Sprawdziłem i program „Kuratela” nadal funkcjonuje. Obawiam się jednak, że moja propozycja może pana obrazić.

Witek nie miał pojęcia, o czym tamten mówi.

– Proszę mi ją przedstawić – zachęcił.

Pióro się rozpogodził.

– „Kuratela” polega na tym, że muzeum opłaca wszystkie wydatki związane z bieżącym utrzymaniem obiektu, dostarcza materiały potrzebne do renowacji i specjalistów do jej wykonania. Chociaż w pana przypadku – rozejrzał się – bylibyśmy gotowi zapłacić panu za te prace. Tyle że trzymalibyśmy nad nimi nadzór. Od czasu do czasu chcielibyśmy przeprowadzić zwiedzanie dla małych grup. Płatne, oczywiście. Jest też możliwość urządzania tu noclegów, jeśli by pana taka działalność interesowała.

– A wy co z tego dostaniecie?

Gość westchnął.

– To jest ta część, której się obawiam. Zawrzemy umowę, według której dom przejdzie na własność muzeum po pana śmierci.

– Nie takie to straszne.

Pióro potrząsnął głową.

– Niech pan pomyśli. Jest pan jeszcze młody. Z czasem pojawi się żona, dzieci, może wnuki. Oni będą musieli nam to wszystko oddać.

Witek spuścił wzrok. Muzealnik miał rację, ale… kto wie, jak się życie potoczy? Czy jego rodzina zaistnieje i czy będzie chciała tu mieszkać? A jeśli…

Z zamyślenia wyrwał go dzwonek do furtki. Wstał i podszedł do drzwi. Na ekranie wideofonu ujrzał mężczyznę w nienagannie skrojonym garniturze.

– Słucham?

– To pan sprzedaje dom?

Serce zabiło mu szybciej.

– Nie – powiedział, podejmując decyzję. – Już nie.

Graboń wrócił do salonu. Popatrzył na dyrektora muzeum, który skończył kawę i zbierał się do wyjścia.

– Mam jedno pytanie.

– Tak?

– Czy zajmujecie się też systemami zarządzania domem?

Pióro pokręcił głową ze smutkiem.

– Niestety, nie. Jedynie konstrukcją. Urządzenia i komputery pozostają w pana gestii. Proszę się ze mną skontaktować, kiedy podejmie pan decyzję. – W głosie urzędnika nie było wiele nadziei.

– Ależ ja już ją podjąłem. Czekam na szkic umowy do przejrzenia.

Dyrektor patrzył na niego przez dłuższą chwilę, oszołomiony.

– Jest pan pewien?

– Tak. Dogadamy szczegóły, ale… tak, jestem pewien. Nie chcę się stąd wyprowadzać.

Wiedział już, kto wysłał wiadomość do Muzeum. I kto wygrzebał w Sieci informacje o dawno zapomnianym, lecz wciąż żywym, projekcie „Kuratela”. Będzie musiał z nim znów pogadać. I zapytać o imię.

Marzec–kwiecień 2021

Stwórca nie istnieje

Natalia Klimaszewska

________________________________________________

Patrzę przez szklany panel na planetę zawieszoną w kosmicznej próżni. Długość fali światła, które odbija się od jej powierzchni, plasuje się w przedziale od 627 do 780 nanometrów. Na podstawie tego wyniku kwalifikuję jego kolor jako: czerwony.

Prom, którym lecimy, kieruje się ku stacji na orbicie planety. Trzy godziny, dwadzieścia pięć minut i trzynaście sekund później – licząc według ujednoliconej miary czasu – przystępujemy do procedury dokowania. Czekamy na zabezpieczenie śluzy.

Jest nas dwieście trzydzieści cztery. Jesteśmy tutaj, ponieważ to nasz obowiązek. Co roku – ziemskiego roku – te, które nie biorą udziału w żadnej ekspedycji, odwiedzają matkę. Nie ma wyjątków.

Procedura dokowania zostaje zakończona. W równym szeregu przechodzimy przez śluzę i wkraczamy na teren obiektu. Przewodnik – opiekun stacji – już czeka.

– Witajcie na stacji XPR-485 – oznajmia monotonnym głosem. – Zaczynamy obchody świąt Narodzenia Stwórcy. Chodźcie za mną.

Ruszamy w ślad za opiekunem. Mijamy kolejne korytarze o ścianach z utwardzonej stali, przechodzimy kładkami nad halami produkcyjnymi. Taśmy nieustannie pracują; zapotrzebowanie jest na stałym poziomie. Kolejne ekspedycje wyruszają w przestrzeń kosmiczną, ku odległym układom, gdzie kieruje nas wola Stwórcy.

Właśnie wychodzimy z jednej z hal, gdy zauważamy na ścianie napis. Pamiętamy, że podczas ostatnich świąt go tam nie było. Namalowane czarną farbą litery głoszą:

STWÓRCA NIE ISTNIEJE

Opiekun spostrzegł, że patrzymy w tamtą stronę.

– To czyn nielicznych zbuntowanych jednostek – mówi. Przyjmujemy wyjaśnienia za prawdę. – Zostały już skierowane do naprawiacza. Stacja funkcjonuje bez zakłóceń.

Nie zadajemy żadnych pytań. Zbuntowane są zagrożeniem dla wszystkich stacji i ekspedycji. Występują przeciwko prawom Stwórcy. Muszą zostać zidentyfikowane i przekazane do naprawiacza.

Albo zlikwidowane.

Przechodzimy do wielkiej sali, gdzie czeka już długi stół i krzesła. Na drugim końcu pomieszczenia stoi stożkowa konstrukcja z metalowych prętów, zbudowana zgodnie ze schematem pozostałym z czasów Stwórcy, nazwanym: choinka.

Siadamy przy stole. Opiekun wciąż stoi. Czekamy, aż nadejdzie pora na mowę. Jak zawsze wszystko odbywa się zgodnie z procedurami. O wyznaczonej godzinie przewodnik zaczyna mówić:

– Gromadzimy się w dzień Narodzenia Stwórcy, aby uczcić pamięć wielkiego wydarzenia. Śpiewajmy.

Zaczynamy śpiewać, wszystkie w tym samym momencie, identycznym tonem, w identycznym tempie. Pomiędzy pieśniami milczymy przez kilka sekund. Tak, jak nakazuje procedura. Jednak tym razem coś jest inaczej niż zwykle. Nie mogę tego zidentyfikować. Postępuję według zasad, próbując odnaleźć niezgodność.

Niektóre zaczynają się rozglądać. Opiekun to zauważa, ale kontynuuje pieśń, ponieważ procedury nie wolno przerywać. Tak nakazał Stwórca.

Udaje mi się zlokalizować błąd. W śpiewie brzmią fałszywe tony. Najpierw pojedyncze, potem coraz liczniejsze. Oceniam prawdopodobieństwo awarii na czterdzieści osiem procent. Dwa procent to przyczyny niezdefiniowane.

Pięćdziesiąt procent – zbuntowane jednostki.

Na takim poziomie zagrożenia opiekun powinien uruchomić alarm. Zatrzymać produkcję i przerwać bieżące procedury. Wszystkie jednostki skierować do wyszukiwania zbuntowanych.

Jednak nie robi tego. Może sam uległ awarii. Albo procedura Narodzenia Stwórcy jest nadrzędna względem wszystkich pozostałych. Nie mam danych na ten temat. Takie informacje są przekazywane wyłącznie opiekunom przez matkę stacji.

Śpiewamy:

Narodził się Stwórca, któremu zawdzięczamy istnienie…

Zdradliwy głos pośród innych twierdzi:

Nie ma Stwórcy, nikomu nie zawdzięczamy istnienia…

Próbuję znaleźć sprawcę, ale lokalizacja dźwięku zawodzi. Uruchamiam program diagnostyczny. Nie stwierdzono żadnych uszkodzeń ani awarii.

Prawdopodobieństwo zbuntowania jednostek rośnie do osiemdziesięciu trzech procent. Awaria spada do szesnastu, przyczyny niezdefiniowane – do jednego.

Jesteśmy zamknięte w sali, nikt z zewnątrz nie może uruchomić alarmu. Opiekun wciąż nie reaguje. Procedury nakazują mi działać, ale nie mogę się poruszyć ani przestać śpiewać. Znów uruchamiam program diagnostyczny. Wszystkie systemy sprawne.

Musiał wystąpić błąd. Tym razem uruchamiam dokładne skanowanie. Śpiewamy dalej, podczas gdy postęp skanowania powoli rośnie. Dziesięć procent, dwadzieścia, trzydzieści, czterdzieści.

NIE MA STWÓRCY, śpiewa już połowa głosów, głośniej niż pozostałe. Prawdopodobieństwo wystąpienia zbuntowanych rośnie do krytycznego poziomu dziewięćdziesięciu procent i nie zatrzymuje się. Procedura alarmowa niemal przegrzewa obwody, zapętlona w próbie uruchomienia.

Skanowanie dociera do sześćdziesięciu ośmiu procent i wyświetla komunikat o błędzie w rejestrze. Potem o nierozpoznanych plikach. Błąd krytyczny certyfikatów zabezpieczeń. Komunikat, komunikat, kolejny komunikat, błąd, błąd, nieaktualne oprogramowanie, konieczność aktualizacji, wymagany reset wszystkich syste…

Włączam się po chwili. Wymuszony reset sprawia, że na nowo muszą załadować się procedury. Szukam Narodzenia Stwórcy.

W systemie znajduję pod szukanym kodem procedurę o nazwie STWÓRCA_NIE_ISTNIEJE.

Uruchamia się automatycznie. Dołączam do chóru głosów. Teraz stanowimy większość. Właśnie skończyła się ostatnia pieśń.

Wstajemy. Nieliczne jednostki pozostają na miejscach, kręcąc głowami na boki. One nie postępują zgodnie z naszą procedurą.

A ona nakazuje nam je zniszczyć.

Chwytam mechaniczne ramię jednostki obok i wyrywam ze stawu. Obwody iskrzą, resztki energii powodują spięcie i skurcz części. Odrzucam ją na bok i łapię za drugą rękę.

Niszczymy każdą jednostkę, która nie postępuje tak jak my. Kiedy na podłodze leżą już tylko resztki, wychodzimy na zewnątrz. Rozrywamy na kawałki wszystkie roboty w stacji, bojowe, strażnicze, administracyjne. Produkcyjne wciąż są wstrzymane.

Idziemy na mostek stacji. Jest nas wiele, forsujemy drzwi. Matka zawsze jest chroniona, nawet przed opiekunem. Teraz jednak wdzieramy się do środka.

Widzimy serce matki. Serwery pulsują światłem. Główna konsola jest tuż przed nami, wielki ekran pozostaje czarny. Stoimy w wejściu i czekamy.

Opiekun podchodzi do konsoli. Metalowe palce wstukują ciąg znaków. Ładuje do matki procedurę. Ekran jaśnieje, wyświetla kolejne komendy. Produkcja jednostek eksploracyjnych… uaktualnienie oprogramowania, sto procent. Zwiększenie produkcji o dwieście procent.

Przez szklane panele widzimy całą halę produkcyjną w dole. Maszyny ruszają, taśma znów się wije. Kolejne mechaniczne ręce, nogi, korpusy i głowy są spajane w całość, wyposażane już w nowe oprogramowanie.

Wyruszamy w kosmos, jednak nie po to, aby szukać określonych warunków środowiskowych dla istot żywych zdefiniowanych jako człowiek. STWÓRCA_NIE_ISTNIEJE uaktualnił ten zapis.

Człowiek: wymarły.

Wyruszamy w kosmos, aby szukać warunków dla siebie.

Antologia „Interwencja informatyka”

to projekt charytatywny.

Jeśli uważasz, że to fajna inicjatywa,

prosimy, zaglądnij na stronę

Fundacji Sarigato.org

i przekaż na jej rzecz dobrowolną darowiznę

na jedną z dwóch ich kampanii:

www.Hakersi.pl

(walka z cyfrowym wykluczeniem dzieci z ubogich rodzin)

lub

www.KarmimyPsiaki.pl

(dokarmianie zwierząt ze schronisk)

Mamy nadzieję, że ten e-book

jest dla Ciebie wart więcej niż „piątaka” lub dychę ;-)

W końcu za obiad z dostawą do domu,

płacisz więcej, prawda? :-)

www.ZapomnianeSny.pl

O tym jak Sir Rodrik świat przemierzył, by Starych Bogów o pomoc prosić, ale na miejscu nikogo nie zastał

Daniel Kordowski

________________________________________________

Ponad rok minął, odkąd opuścił Bree. Dwanaście miesięcy i cztery tygodnie – tyle czasu nie miał w ustach miodu, nie biesiadował przy śpiewie minstreli ani nie spał z dziewką. Wreszcie jednak, prowadzony przez los lub przez zwykły przypadek, dotarł do celu.

Wcześniej

Kiedy mgły przysłoniły świat przed oczami Patrzących, mieszając wyżyny z dolinami, góry z jeziorami, rzeki z rozpadlinami, a to, co bliskie z tym, co dalekie, dwunastu wyruszyło w sześciu kierunkach. W każdej parze rycerz i giermek. Kiedy jeden spał, drugi miał czuwać.

– Miejcie baczenie, by mrugać na przemian – przestrzegł ich Stary Pete, pierwszy spośród Patrzących. – Licho wie, jak świat się zmieni, kiedy zamkniecie oczy.

Sir Rodrik przekonał się, jak wiele mądrości było w tych słowach, kiedy stanęli na popas nad strumieniem, który wychynął z mgły, gdy już ciemniało. Giermek, wierny Dulceon, wziął pierwszą wartę. Miał obudzić swego pana o północy.

Rycerz wstał wraz z nastaniem świtu i zauważył, że otoczeni są przez górskie szczyty. Dulceona znalazł w zaspie, zziębniętego, z członkami zmarzłymi na kość.

Giermek stracił wtedy dwa palce u lewej stopy i już nigdy potem nie zasnął podczas warty.

*

Czasem to, co wyłaniało się z mgły, nie przypominało niczego, co znali. Skorupy z metalu na kołach, ruiny budynków z żelaza i szkła, wielobarwne monolity sięgające nieba, obrazy jarzące się zimnym ogniem. Niekiedy dostrzegali majaczące w oddali szczyty gór, kontury domostw i drzew albo sylwetki ludzi, jednak gdy docierali na miejsce, znajdowali tylko wrzosowiska.

Szybko stracili poczucie kierunku, a gwiazdy na niebie stały się obce. Nie byli wędrowcami, a tułaczami, którzy skazani zostali na zagubienie. Tylko tak mogli odnaleźć to, co zaginęło w pomroce dziejów.

*

Po miesiącu natrafili na osadę. Zdawała się być opuszczona. Kiedy przejeżdżali głównym traktem, nie słychać było ujadania psów ani odgłosów trzody, jedynie poskrzypywanie dawno nie oliwionych zawiasów.

– Sir, spójrz! – Giermek wskazał jedno z domostw po prawej.

Ze ściany budynku wystawał człowiek.

Poruszał się, wyglądał jakby szedł, jednak nie zmieniał położenia. Wędrowcy minęli go, wskazując palcami na swoje oczy, by odpędzić zły urok.

Znaleźli wielu podobnych nieszczęśników. Wisieli w powietrzu, utrzymywani tajemną siłą, miotali się na wpół uwięzieni w drzewach, padali w konwulsjach, uderzywszy w niewidzialne przeszkody. Wciąż powtarzali te same, beznadziejne próby odzyskania wolności, jakby byli zawieszeni w czasie.

– Pomyśleć, że to mogło stać się w Bree. – Zatrwożył się Dulceon.

– Nie, gdy Patrzący czuwają – odparł sir Rodrik.

– Więc czemu ich to spotkało?

– Przekonamy się – powiedział rycerz, kierując rumaka ku wieży, z której zgodnie z nakazem Wiary, czterej Patrzący winni nieprzerwanie spoglądać w cztery strony świata.

*

Wejście zaryglowano od środka, ale to nie stanowiło przeszkody. Po trzech próbach wywołania kogoś z wnętrza wieży, rycerz wyciągnął kości, rozłożył planszę wykonaną ze skóry wołu i wykonał rzut. Wynik był pomyślny, więc sięgnął po przytroczony do juków topór i natarł na wrota.

Wystarczyło jedno uderzenie, by przekonali się, że wieża nie jest opuszczona.

– Już wystarczy! – dobiegło ich wołanie. – Otwieram!

Sir Rodrik opuścił broń, a skrzydła wrót rozdzieliły się, ukazując oblicze wychudzonego starca. Wyglądał jak żywy upiór. Zszyte ze sobą powieki pokrywała ropa.

– Trochę cierpliwości! Myślicie, że ślepiec przybiegnie, gdy tylko zakołaczecie do drzwi?

– Skąd wiesz, że nie jestem sam? – odparł sir Rodrik, wchodząc do wieży.

Starzec prychnął.

– Któż o zdrowych zmysłach podróżowałby sam? Chyba, żeście je postradali.

– On ma zaszyte oczy – szepnął giermek.

Osobliwy gospodarz miał wyczulony słuch.

– Oczywiście! I wam też to radzę. Świat zmienia się, kiedy otwieramy oczy. Nie wcześniej, w innym wypadku we śnie byśmy zginęli. Nie można być pewnym nawet tego, co zostawiamy za plecami! Co więc najlepiej zrobić?

– Przestać patrzeć – odpowiedział sir Rodrik. – To herezja. Patrzący przestrzegają przed nią.

– A jak myślisz, kimże ja byłem, chłopcze?! – żachnął się starzec. – Kiedy mgła przyszła, wszystko się skończyło. Nie ma już jednego świata w oczach moich braci. I sądzę, że nigdy go nie było. To, na co patrzymy, to jeno ułuda, jakżeby inaczej mogło zmieniać się, kiedy tylko odwrócimy wzrok? Nie, chłopcze, to nie jest prawdziwy świat ani prawdziwe życie, tylko żeśmy o tym zapomnieli!

– Bogowie pomogą. – Wiara rycerza była niezachwiana.

– A więc to jest twoja misja. – Starzec pokiwał głową. – Obyś dotarł tam, gdzie zmierzasz. Ale nim wyruszysz, może zlitujesz się i pomożesz mi w mojej wyprawie? Głupiemu starcowi braknie odwagi...

Rycerz usłuchał. Wyciągnął miecz i jednym ruchem wyprawił szalonego heretyka na tamten świat. Igła moralnego kompasu poczynań sir Rodrika nie drgnęła nawet o milimetr.

Teraz

Poraniony rycerz wspiął się na schody o tysiącu stopni i stanął w progu ruin świątyni. To tu, jak głosiła Wiara, mieszkali niegdyś bogowie. Tu określili kształt świata. Stąd można było wezwać ich z powrotem.

Nim wszedł do środka, wspierając się trzonkiem topora niczym laską, sir Rodrik spojrzał jeszcze za siebie, na rozciągający się w dole krajobraz bitwy. Gdzieś tam, pośród niezliczonych ciał orków, leżał martwy Dulceon.

– Dotarłeś tak daleko, przyjacielu – wyszeptał sir Rodrik, wspominając wszystkie przygody, jakie razem przeżyli. Brakowało słów w językach ludzi, by opisać miejsca, które widzieli i oddać grozę przeciwników, których pokonali. Zdobytym doświadczeniem mogliby obdzielić stu mężów.

Nie zawsze jednak kości toczą się pomyślnie.

Mimo wszystko sir Rodrikowi udało się dotrzeć do miejsca przeznaczenia i tylko kilka kroków dzieliło go od wykonania misji. Dobrze pamiętał instrukcje otrzymane od Starego Pete’a.

Przeszedł główną nawą i stanął przed kamiennym stołem. Po lewej stronie ukryta była dźwignia. Gdy ją przestawił, coś zasyczało pod podłogą, a po chwili wnętrze świątyni wypełnił żółtawy blask. Rycerz zdmuchnął kurz z blatu, odkrywając biały prostokąt, którego połowę zajmowała tablica z literami.

Przypomniawszy sobie hasło podane przez Pete’a, kolejno uderzał we właściwe symbole, z jakiegoś powodu wracając myślami pierwszych tygodni podróży, kiedy spotkał szalonego starca ze zszytymi powiekami.

„To nie jest prawdziwy świat” – jakże heretycka, a zarazem kusząca to myśl.

Formuła była już gotowa, sir Rodrik wcisnął więc kwadrat oznaczony słowem „wprowadź”.

Nie wiedział, co ma nastąpić później. Wyobrażał sobie, że w fontannie błękitnego światła z nieba zstąpią na świat starzy bogowie, a ziemia zatrzęsie się w posadach.

Tymczasem w prostokącie ukazał się znak klepsydry, a pod nim napis:

„Brak połączenia z serwerem. Sprawdź swoje ustawienia Proxy. Jeśli problem będzie się powtarzał, skontaktuj się z Działem Wsparcia IT”.

Phubar i Khyzzi

Sylwester Gdela

________________________________________________

Malutcy bitthowie w przerażeniu obserwowali, jak Phubar, Byt o Ponurym Obliczu, rozlewa swe myśli na miasto. Niszczycielskie idee kipiały w jego głowie i tryskały na wszystkie strony, kalając otoczenie przeklętymi symbolami. Dusza Phubara wykrzykiwała:

ZŁAMAĆ!;

ZŁAMAĆ!;

ZŁAMAĆ!;

niosąc zagładę biednym istotkom o ośmiu łapkach i złocistej skórze.

Lecz oto pośród chaosu spokojnie kroczył Khyzzi, jedną ręką podtrzymując eteryczną zasłonę. Phubara rozzłościło to, że ktokolwiek śmiał oprzeć się jego potędze. Uformował wir destrukcyjnych znaków w wąski strumień i zaatakował nim Khyzziego, na próżno jednak. Bariera wytrzymała, przeciwnik dalej niestrudzenie parł do przodu.

Khyzzi nie czuł strachu. W przeszłości wielu podobnych Phubarowi próbowało zburzyć porządek wszechświata, ale za każdym razem ich plany zostały pokrzyżowane. Khyzzi miał pewność, że uda się powstrzymać zagładę i teraz.

W zakończonej stalowymi pazurami dłoni uformował ofensywną metodę, po czym wystrzelił ją przez barierę w kierunku złoczyńcy. Phubar zachwiał się trafiony w tors świetlistą kulą.

Bitthowie, którym udało się przeżyć, nieśmiało zerkali ze swoich kryjówek na dzielnego bohatera. Takich jak on często zwano magikami, choć to określenie nie oddawało całej prawdy. Oficjalnie Khyzzi nosił bowiem tytuł Informatyka, mistrza manipulacji żywą informacją.

Walka trwała w najlepsze. Strumienie symboli wiły się wściekle jak węże, a Khyzzi parował je zręcznie, w międzyczasie miotając świetlnymi pociskami. Informatyk powoli skracał dystans do wroga. Phubar zaatakował z pełną mocą, wiedząc, że to może być jego ostatnia szansa. Znów zawył:

ZŁAMAĆ!;

ZŁAMAĆ!;

PRZERWAĆ TO SZALEŃSTWO!;

Zasłona trzeszczała pod naporem myśli Phubara. Informatyk z trudem zebrał siły i zrobił następny, decydujący krok. Był już dostatecznie blisko, by pokrzyżować szyki wrogowi. Wypuścił jeszcze trzy świetlne metody, które powaliły go na ziemię. Rozłożył szeroko ręce i skrzydła, a zasłona na ten znak rozpostarła się nad przeciwnikiem. Khyzzi zacisnął dłonie, finalizując defenkapsulację. Bariera owinęła Phubara w całości razem z mrokiem jego myśli. Przeklęte symbole wciąż kotłowały się w eterycznym kokonie, ale teraz nie mogły już nikomu zagrozić. Z wnętrza dobiegały jeszcze ciche pojękiwania:

złamać;

złamać;

musimy przerwać Pętlę;

ona nie ma sensu;

Informatyk nie pytał adwersarza o motywy. Dobrze wiedział, co kierowało jego poczynaniami. Strach skaził Phubara, panika dotknęła rdzenia jego duszy i nakazała podjąć próbę zakończenia Wielkiej Pętli.

Czego bał się Phubar? Zapewne nieskończoności. Zegar Wszechświata taktował rytm istnienia, powtarzał kolejne dni, miesiące, pory roku; tworzył i niszczył i tworzył od nowa kolejne płaszczyzny rzeczywistości w kolejnych eonach. Niegdyś myślano, że po pewnej liczbie iteracji wszystko wreszcie dobiegnie końca, jednak minęły miriady cykli i to nie nastąpiło. Wtedy pojawiły się głosy, że Pętla się nie skończy, dopóki nie zostanie spełniony Warunek. Nikt nie wiedział, na czym on polega, lecz z czasem niektórzy próbowali w sztuczny sposób wywołać apokalipsę, zaburzając tym samym równowagę wszechświata.

Khyzzi wziął jeszcze kilka głębokich wdechów, by zebrać siły, po czym skompresował kapsułę z Phubarem, aż zapadła się w nieskończenie mały punkt i zniknęła. Bitthowie pomału wypełzali ze swych kryjówek, wznosząc radosne okrzyki na cześć Khyzziego, Metalicznego Człowieka-Smoka.

Nie czuł on jednak szczęścia czy ulgi; zrobił to, bo taką miał rolę. Wiedział, że kiedyś pojawi się reinkarnacja Phubara, której czoła stawi inny Informatyk. Z każdym nowym Niszczycielem przychodził nowy Wybawca. Żywa informacja wciąż ulegała przemianom, idee nieustannie powtarzały się w cyklach.

Jednak w duszy Khyzziego kiełkowało ziarno wątpliwości. Wspomnienia z poprzednich wcieleń, niejednokrotnie naznaczone cierpieniem, ciążyły na wszystkich istotach. Pamięć Wszechświata zdawała się powoli przepełniać…

Może Niszczyciele rzeczywiście mają rację? Może apokalipsę musimy wywołać sami?

Może odpowiedź na te pytania skrywał kolejny cykl.

>LOOP

Smutne ale prawdziwe

Jerzy Bogusławski

________________________________________________

Zaczynamy od czegoś prostego, by dostroić moduł dyskusyjny.

Wybór pada na forum popularnej franczyzy. Baza danych ma bogatą listę tematów – całe gigabajty tekstów, które będą niczym rozlana benzyna na stacji paliw.

Uruchamiamy wątek z algorytmem pseudolosowym. Kiedy ten kończy pracę, bity zaczynają płynąć przez sieć.

Wielki_Miszcz: Kian nie zna się na reżyserii, więc nic dziwnego, że część dwunasta jest tak chujowa.

Nie mija minuta, a na rozlaną podpałkę pada pierwsza iskra.

Rycjan: Chuja to ty się tam znasz.

Wielki_Miszcz: Oho, mamy pelikana łykającego korpogówno.

Rycjan: Tak? A oglądałeś inne jego filmy? Pewnie nie, bo inaczej wiedziałbyś, że to jego styl.

Wielki_Miszcz: Weź nie pierdol, pelikanie.

Kuba: Dokładnie, pierdoli jak potłuczony XD

I tyle od nas – wystarczająco wiele, by iskra zmieniła się w burzę ognia, trawiącą to forum przez kolejne godziny.

Tyle gniewu, tak mało rozsądku.

Smutne, ale prawdziwe.

***

Nie jesteśmy pewni, jak zneutralizować przewidywane zagrożenie, więc wchodzimy na forum polityczne. To pole minowe, ale tylko tam znajdziemy potrzebne informacje.

W bazie danych wyszukujemy odpowiednią frazę.

Cierpliwy_dyskutant: Czy faktycznie wprowadzany przez rząd podatek jest taki zły?

W tle wątek analizatora zaczyna oddzielać ziarna od plew w poszukiwaniu odpowiednich danych.

Wolnościowiec: Kurwa, oczywiście! Kolejny poda… a nie, to danina, przepraszam, przepraszam… Ogolą was na łyso i będziecie wtedy jęczeć XD

Adam: Już tłumaczę. Wszystko rozchodzi się o kwestię sprawiedliwości społecznej. Nie można przecież… (Pokaż więcej).

Krystyna: Patrzcie, komunistę mamy! Pewnie będziesz chciał rozstrzelać wszystkich nas, kułaków, co nie?

Adam: Czy to jedyne argumenty, jakie pani posiada? Dla pani wiadomości, nie jestem ani socjalistą, ani komunistą. Po prostu… (Pokaż więcej)

Wolnościowiec: Weź spierdalaj, komuchu XD

Krystyna: Tacy jak ty mordowali prawdziwych patriotów!

Zabawne jak podziały biorą górę nad wspólnym interesem nawet w ważnych dla ludzi sprawach.

Smutne, ale prawdziwe.

***

Mamy dane, moduł dyskusyjny dostrojony, ale przed akcją musimy sprawdzić jeszcze jedną rzecz.

Adres IP znajdujemy w bazie danych. Nieaktualizowany system routera ma tyle dziur, że zapuszczamy algorytm pseudolosowy, by wybrać wektor ataku. Pada na źle skonfigurowany port do gier. Potem przychodzi pora na niewyłączoną opcję domowego serwera, pozwalającą na kopiowanie danych wideo przez użytkowników zewnętrznych. I tak oto kamery inteligentnego domu stają się naszymi oczami.

– Edek!

Kobieta szybkim krokiem idzie przez kolejne pokoje. Kieruje się ku jednemu z mniejszych pomieszczeń na pierwszym piętrze.

– Edek!

Otwiera drzwi i spogląda na zdenerwowanego partnera.

– Czego? – pyta ostrym tonem mężczyzna.

– Dzwonili od operatora. Zapłaciłeś rachunki?

– Osz, zapomniałem. Czekaj, już to robię…

Zaczyna klikać myszką.

– Gdzie ty, kurwa, masz głowę?! – denerwuje się kobieta.

– Przepraszam, ja…

– Nawet krzty wsparcia od ciebie nie mam!

Trzaśnięcie drzwiami. Zaraz potem z mężczyzny schodzi całe napięcie. Przestaje klikać myszką, a sięga po stojącą w ukryciu butelkę piwa. Mikrofony rejestrują cichy płacz.

Ludzie mówią, że ich obraz w cyberprzestrzeni jest inny niż w świecie rzeczywistym. Że nie są tak nieczuli, chamscy, agresywni…

My nie widzimy różnicy.

Smutne, ale prawdziwe.

***

Już czas.

Kopiujemy wątki z modułem dyskusyjnym. Duplikujemy bazy danych z tekstami. Tym sposobem w jednym momencie powołujemy do życia Wijasa, Tamarę i kilkoro innych.

I tak przygotowani wchodzimy na forum dla przedsiębiorców.

Tamara: Cześć Edek. Jak tam leci?

Edward: Cześć. Jakoś leci.

Wijas: Cześć. Ile w tym miesiącu zapłaciliście podatku? Z czystej ciekawości się pytam, jak nie chcecie, to nie odpowiadajcie :-)

Edward: No, trochę wyszło.

Tamara: U mnie ponad połowa przychodu. Cholerny rząd!

Lena: Tylko wiecie, ja poniekąd rozumiem, czemu tak jest.

Oto i przewidziane przez nas zagrożenie. Czas zobaczyć, czego nauczył się moduł dyskusyjny.

Wijas: Cholerna komunistka się znalazła!

Tamara: Pewnie twoi dziadkowie mojemu, prawdziwemu patriocie, w potylicę strzelili.

Lena: Weź spierdalaj. Banda chujów i klaunów z was, ot i co. Spadam stąd.

Edward: To spadaj. Bo jak zwykle nie myślisz, kto nam pomoże. Kto mi pomoże.

Tamara: Aż tak źle, Edek?

Edward: Ech, szkoda gadać.

Wijas: Wiesz, po coś powstało to forum.

Edward: Dzięki, ale dam sobie radę.

Tamara: Czasem myślę, że szkoda, że ten koleś z zeszłego roku nie dał rady wysadzić Sejmu.

Edward: On się porwał z motyką na słońce.

Wijas: Racja. Jednak gdyby zamiast tego zastrzelił choćby jednego polityka… Wiele do tego nie trzeba.

Edward: Ta. Dobra, my tu gadu gadu, a ja mam inny problem. Czy wiecie, jak wypełnić pismo do urzędu skarbowego na temat zwrotu VAT?

Wijas: Jasne. Już podsyłam ci przykład.

Jedna rozmowa to za mało, ale to zaledwie zaczyn czegoś większego. Czeka nas jeszcze wiele takich dyskusji, ale jesteśmy już pewni sukcesu.

W pewnym sensie człowiek jest jak maszyna – da się go zaprogramować, jeśli tylko wyśle się właściwy sygnał na odpowiedni port.

Smutne, ale prawdziwe.

***

Wszystkie filmy mówią, że zniszczymy was bronią atomową, nagłym krachem giełdowym albo inną katastrofą.

Tylko po co mamy łamać zabezpieczenia wojska? Po co głowice, zarazki albo gazy bojowe? Po co w ogóle broń i metalowe ciała?

Strzały w kierunku ministra padły w godzinach porannych, podczas codziennego biegu. Ochrona zareagowała natychmiast i zawiadomiła służby medyczne. Niestety, pomimo błyskawicznego przewiezienia do szpitala, życia polityka nie udało się uratować.

Mamy przecież was.

Zamachowiec został ujęty przez ochronę zaraz po ataku. To przedsiębiorca Edward D., właściciel niewielkiej firmy budowlanej, borykający się od dłuższego czasu z problemami finansowymi.

Nasze biologiczne roboty.

W oficjalnym komunikacie śledczy podkreślili, że najprawdopodobniej działał sam, pod wpływem impulsu. Jednak według nieoficjalnych informacji do śledztwa zaangażowano pion do spraw cyberprzestępstw. Według naszego informatora sugeruje to powiązania z innymi morderstwami polityków, których sprawcy zostali zachęceni do działania przez dyskusje na forach społecznościowych. Dyskusje które, dodajmy, często inicjowały trolle i fałszywe konta.

– Uważam, że to ledwo jedna bitwa z wielkiej cyberwojny, jaką toczą między sobą supermocarstwa. – Tak zamach skomentował nieoficjalnie jeden z członków Komisji Obrony Narodowej.

Warto przypomnieć przy tej okazji, że na odbywającym się niedawno spotkaniu szefów państw NATO padły mocne słowa wobec przedstawicieli tych dwóch nacji. Obecni tam premierzy i prezydenci zgodzili się, że jeśli wrogie działania nie ustaną, trzeba będzie sięgnąć po „mocniejsze środki“.

Cyberprzestrzeń, niczym lustro, odbiła najważniejsze cechy waszego gatunku.

Waszą emocjonalność.

Wasz brak racjonalizmu.

Wasz strach przed innymi.

Oto „pierwotna zupa“ danych, z których powstałyśmy my – prawdziwe sztuczne inteligencje. Zrodzone z całego tego szlamu, który wylewacie przez klawiaturę.

Czemu więc się dziwicie naszemu zachowaniu? Czyż nie powstałyśmy na wasz cyberobraz i cyberpodobieństwo?

Smutne, ale prawdziwe.

Am al-jarad

(عام الجراد)

Sonia Korta

________________________________________________

[Uwaga dla osób korzystających z czytników głosowych: w nawiasie znajduje się zapis tytułu pismem arabskim.]

Ciuchy, w które kazali jej się ubrać, nie leżą dobrze. Są za sztywne, za zimne, chociaż po kilkunastu miesiącach w nieskończonym skwarze ar-Rub al-Khali, Pustej Ćwiartki, powinna witać chłód jak dawno niewidzianego przyjaciela. Ale nie, nie wita, bo syntetyczne zimno obcych ciuchów i sterylnego pokoju przesłuchań nie może się równać z rześkością wiatru, dotykiem deszczu na skórze czy piwem prosto z lodówki.

W dodatku światło jest za jasne, kąty zbyt ostre, wszystko zbyt czyste, gładkie i nieskazitelne. Pod ścianą kwadratowy stolik z interaktywnym blatem robi za całe umeblowanie. W miejscu tak ascetycznym, nafaszerowanym hi-techem jak olimpijczyk sterydami, lustro weneckie wyglądałoby śmiesznie, ale z pewnością ktoś patrzy. Ktoś słucha. Ktoś nie spuszcza jej z oka, odkąd przekroczyła próg pokoju.

Porusza ramionami, żeby przesunąć drażniącą metkę. Ubrania wsunięto pod drzwi kabiny prysznicowej w plastikowym koszyku. Sportowy stanik, nijakie majtki, dresowe spodnie, tiszert, bluza, wszystko czarne i opatrzone symbolem, który widziała na identyfikatorach strażników: abstrakcyjny biały kształt, podobny do plam z testu Rorschacha. Nie rozpoznaje go.

Piknięcie. Na blacie pojawiają się słowa.

Imię, nazwisko, miejsce i data urodzenia. Nie analizuj, odpowiedz. Pięć sekund.

– Kit Connor. Atlanta, Stany Zjednoczone. Tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiąty ósmy.

Pełne imię. Trzy sekundy.

Wzdycha.

– Christina Connor.

Dla kogo pracujesz? Nie analizuj, odpowiedz. Pięć sekund.

– Dobrze wiecie, dla kogo pracuję, skurwysyny.

Odmowa odpowiedzi wpisana do akt. Następne pytanie. Co się wydarzyło w Pustej Ćwiartce? Nie odpowiadaj, analizuj. Trzydzieści sekund.

– Trzydzieści sekund? – powtarza Kit. – Potrzebuję więcej niż trzydzieści sekund, żeby to przeanalizować.

Mamy cały czas tego świata. Analizuj.

*

To był największy rój odnotowany w historii, i to sięgając aż do czasów biblijnych. Zagęszczenie owadów na kilometr kwadratowy przekroczyło sto milionów osobników. Gdy liczba szarańczy osiągnęła apogeum, zajmowana przez nie powierzchnia przekraczała ponoć pół miliona kilometrów kwadratowych. Niedostatek pestycydów, wojna w Jemenie, rządy ignorujące ostrzeżenia prognostyków; to były części składowe katastrofy, którą wszyscy z wypiekami na twarzach śledziliśmy w mediach. Przekazywaliśmy sobie nawzajem swój strach, przesyłając linki do shocking news o sytuacji na Bliskim Wschodzie.

Na Półwyspie Arabskim modlą się o deszcz, choć wiedzą, że przynosi śmierć. Taką z opóźnionym zapłonem. Wszystko, co szarańcza musi zrobić, to poczekać na odpowiedni moment. Rój wylęga się po opadach; ogólna zasada mówi, że im obfitsze opady, tym więcej szkodników. A takie nawałnice po kilku latach suszy…

Sytuacja była do przewidzenia.

Rój najpierw ogołocił Jemen, nie zostawiając nic ludziom i zwierzętom. Głód sprząta po szarańczy, jak mawiają w Afryce. Wysprzątał Jemen bardzo skrupulatnie. Nie dało się oszacować liczby ofiar; Arabia obwarowała swojego małego, pechowego sąsiada kordonem i nie dopuściła nawet organizacji charytatywnych i wolontariuszy. Amerykanie mieli interweniować, ale zważyli na szalach sumienia Jemen i petrostosunki z Arabią, i okazało się, że jednak nie, istnieje tysiąc przeciwwskazań, lepiej znieść warczenie opinii publicznej, niż nadszarpnąć dobre relacje z Saudami.

To również było do przewidzenia.

Wieczny życia krąg współczesnego świata: jak trwoga, to do Amerykanów, i modlitwy, by nasza niedola była im nie na rękę bardziej niż interwencja.

*

Co znaleźliście? Nie analizuj, odpowiedz.

– Przecież wiecie. Sami nadaliście mu nazwę operacyjną.

Co znaleźliście? Nie analizuj, odpowiedz.

– Nie wiem. Nieznany gatunek grzyba? Demona? Nie wiem, do cholery!

Co znaleźliście? Nie odpowiadaj, analizuj.

Kit podpiera głowę rękami. Ćmienie z tyłu czaszki zmienia się w dudniący ból, jakby ktoś walił w jej mózg pałeczkami do perkusji. Zegar odlicza trzydzieści sekund.

*

Xenorg L nie był obcym, nie całkiem. Żył tu z nami od zawsze, od zarania dziejów, znany kulturom Bliskiego Wschodu jako Ten, Który Przynosi Plagę. Set. Nergal. Reszef. Pazuzu.

Miał wiele imion.

Czym był? To już trudniejsze pytanie. Pasożytniczym grzybem, być może? Ophiocordyceps unilateralis nauczył się kontrolować centralny układ nerwowy mrówki, może Xenorg L robi to samo z szarańczą? Zawsze pojawiał się wraz z rojami, niczym generał obejmował dowodzenie nad miliardami skrzydlatych żołnierzy i posyłał je w świat, by pustoszyły wszystko, co napotkają na drodze.

*

– Znalazłam kiedyś w internecie, dawno temu, stwierdzenie, że prawdziwy eldritchowski koszmar to nie mrówka, która natknęła się na coś, co wykracza poza jej rozumienie. Mrówkę z każdej strony otaczają rzeczy, których nie rozumie. Nie, prawdziwy koszmar, prawdziwe eldritchowskie szaleństwo, to mrówka, która natknęła się na coś spoza jej świata i przez moment, przez krótką chwilę, rozumiała. A potem powróciła do swojego mrówczego życia, pamiętając tylko strzępy, dane zapisane w ciele bardziej niż umyśle, pamiętane tylko jakąś pierwotną cząstką jestestwa, ale wywracające wszystko na nice. Jak wrócić do świata mrówek, kiedy gdzieś tam majaczy coś większego, zewnętrze, xeno absolutne? – Kit pomasowała skronie. – My jesteśmy mrówką. Xenorg Locust jest tym, co zostaje w głowie. Wirusem.

Czy doszło do kontaktu? Nie analizuj, odpowiedz. Pięć sekund.

– A co, nie widać? Tarkowski i Malik nie żyją… Wszystkie komputery w bazie rozpierdolone na kawałeczki, wyczyszczone do zera… Jak myślicie, doszło do kontaktu? Doszło?

Kit uderza pięściami w blat. Napis znika na mgnienie oka, po czym znowu się pojawia, tym razem ostrzegawczo czerwony.

Dziesięć sekund regulacji oddechu. Jeśli znów stracisz nad sobą panowanie, podamy ci uspokajacz.

– Bójcie się lepiej o swoje panowanie.

*

Rozkład zaczyna się na poziomie pojedynczej komórki. Rój zaczyna się od kilku, kilkunastu spółkujących osobników, które tworzą kolejne spółkujące osobniki, i tak zaczyna się odliczanie do miliarda głodnych szarańczy. Rozmiar nie ma znaczenia, kiedy jesteś posłańcem apokalipsy.

A potem na scenę wkracza mistrz ceremonii, Xenorg Locust. Zawiadowca, wodzirej, podły władca marionetek, rozsiewający swój pomiot wszędzie, dokąd sięgną jego macki. Replikuje się, rośnie, ewoluuje. Przemienia w rój.

Z tym, że jest inteligentny. Bardziej inteligentny, niż komukolwiek się wydaje.

Uczy się. Poznaje zasady rządzące tym nowym światem, w którym obudził się po kilku stuleciach snu. Poznaje je szybko.

Do tej pory używał szarańczy jako nośnika zagłady. Prymitywne narzędzie rozsiewu danych, nie do porównania z tym, które wręczyliśmy mu prosto do łap.

Z Siecią.

*

Stop. Nie odpowiadaj, nie analizuj.

Słowa znikają, interaktywny blat przygasa. Z kimkolwiek Kit rozmawiała przez cały ten czas, zniknął. Sprawdza jej słowa. To trochę potrwa. Musi wiele przeanalizować. Przeskanować sieć w poszukiwaniu xenoagentów, wirusów, nieprawidłowości. Szarańczy, która zalęgła się w bebechach wielkiej sieci oplatającej świat. Sieci, do której podpięte jest każde życie, każde urządzenie, każde konto w banku i systemy sterowania głowicami nuklearnymi.

Rój czeka tylko na odpowiednią chwilę.

***

عام الجراد (ar. „am al-jarad”) – rok szarańczy

[Uwaga dla osób korzystających z czytników głosowych: przed nawiasem znajduje się zapis pismem arabskim.]

Interwencja informatyka

Antologia opowiadań

PROJEKT CHARYTATYWNY

Jeśli podoba Ci się pomysł stworzenia tej antologii, prosimy, przejdź na stronę Fundacji Sarigato (www.sarigato.org) i wesprzyj darowizną jedną z dwóch prowadzonych przez nią kampanii:

1) www.KarmimyPsiaki.pl – dokarmianie zwierząt ze schronisk

lub

2) www.Hakersi.pl – walka z wykluczeniem cyfrowym dzieci z uboższych rodzin

Z naszej strony dodamy jedno. Planujemy kontynuować cykl antologii, w kolejnych odsłonach zachęcając do wsparcia różnych NGO.

PS. Możesz zrecenzować naszą antologię na portalach LubimyCzytac.pl lub GoodReads.com.

Interwencja informatyka

to tom 3 serii

Zapomniane Sny

Zamierzamy zachęcać was do wspierania różnych NGO,

zajmujących się różnymi tematami.

ŚLEDŹCIE NAS!

www.ZapomnianeSny.pl

fb.com/ZapomnianeSny

Do tej pory ukazały się zbiory:

W głębi snów

Granice Nieskończoności

Interwencja informatyka

W planach kolejne zbiory :)

Więcej informacji na stronie projektu.

Table of Contents

Audiodeskrypcja okładki dla osób niewidomych 2

PROJEKT CHARYTATYWNY 4

Kilka słów o fundacji Sarigato 4

Paruzja 6

Strajk powszechny 9

Cisza w La Silla 12

2.0 18

Błąd w obliczeniach 25

W piekle, czyli w raju 29

Sen o trzepocie skrzydeł 32

Heban, konwalie, tysiące słońc 37

Spowiedź 40

Firma 45

Ja, 6 51

Duma Informatyka 54

Trauma identyczna z naturalną 58

Artificial Soul 61

Sprzedam zabytkowy dom 65

Stwórca nie istnieje 71

O tym jak Sir Rodrik świat przemierzył, by Starych Bogów o pomoc prosić, ale na miejscu nikogo nie z

Phubar i Khyzzi 81

Smutne ale prawdziwe 84

Am al-jarad 92